Home > ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ - ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ > "Νίκησε" δυο φορές το θάνατο - ΕΘΝΟΣ 23.07.1992


«Νίκησε» δυο φορές το θάνατο
Πέμπτη, 23 Ιουλίου 1992

Ο εφιάλτης τριγυρνά ακόμα στη σκέψη του. Τα σημάδια στο πρόσωπό του μαρτυρούν ότι ήταν πάλι τυχερός. Όπως και πριν από πέντε χρόνια. Τότε έμεινε σε αφασία ένα μήνα. Τώρα γλίτωσε, γιατί, όπως λέει ο 28χρονος στρατιώτης Μάριος Σαμαλέτης, είναι εφτάψυχος.
Λίγες μόνο ώρες μετά το τραγικό δυστύχημα, στο Μπογιάτι. Είναι κι αυτός ένας από τους 38 μαυροσκούφηδες που τραυματίστηκαν στο φοβερό τροχαίο, που έχασε τη ζωή του ο οδηγός του πούλμαν, το οποίο μετέφερε 58 στρατιώτες στον Αυλώνα.
Χτες βγήκε από το 401 Στρατιωτικό νοσοκομείο, μαζί με άλλους 25 στρατιώτες.
«Μάνα, είμαι καλά και σε λίγο θα είμαι κοντά σου», της είπε κι έκλεισε το τηλέφωνο. Σε λίγα λεπτά βρισκόταν στην αγκαλιά της. Δάκρυα χαράς κι από τους δυο. Δάκρυα ελπίδας ότι αυτή θα είναι η τελευταία φορά που η τύχη γυρνάει την πλάτη στο Μάριο.
Χαμογελαστός, παρά τα τρία ράμματα που κρατάνε το κάτω χείλος του, κάθεται πλάι στην μάνα του. Την κυρα - Κούλα. Περιγράφει τα όσα έζησε εκείνες τις εφιαλτικές στιγμές:
«Ήμασταν 58 άτομα. Δυο όρθιοι κι ένας καθόταν πλάι στον οδηγό. Τέσσερις μήνες κάνω αυτή τη διαδρομή. Στις 4.45 μπήκαμε στο πούλμαν και αμέσως έγειρα να κλέψω λίγη ώρα ύπνο. Στις 5.20 ένοιωσα ένα τράνταγμα και πήγα μπρος πίσω. Καθόμουν στην πέμπτη θέση, πίσω από τον οδηγό. Δεν κατάλαβα τι έγινε. Η στολή είχε γεμίσει αίματα».
-Τι έκανες μετά;
-Σηκώθηκα να βγω, αλλά ήταν αδύνατον. Όλοι στεκόντουσαν όρθιοι. Δυο έσπασαν το τζάμι και βγήκαν έξω. Πήρα τον μπερέ μου και βγήκα κι εγώ έξω. Οι περισσότεροι ήταν καλά. Κάναμε νόημα στα αυτοκίνητα που πέρναγαν, αλλά κανένα δεν σταμάταγε».
-Τα ασθενοφόρα άργησαν να ΄ ρθουν;
-Δεν ξέρω. Εγώ έμεινα 15 λεπτά εκεί και μετά σταμάτησαν τρία παιδιά και με πήγαν κατευθείαν στο “401”. Τους ευχαριστώ πολύ.
-Στο νοσοκομείο σε περιποιήθηκαν αμέσως;
-Μετά από τρεις τέσσερις ώρες, γιατί δεν είχα και τα τίποτα το σοβαρό. Το βράδυ ήρθε ο διοικητής του Κέντρου, ο ταξίαρχος Κώστας Παπακωνσταντίνου, ο οποίος ήταν πολύ ζεστός μαζί μας και τον ευχαριστώ πολύ.

Ο Μάριος σταματάει για λίγο. Τραβάει μια ρουφηξιά από το τσιγάρο που σιγόκαιγε στα χέρια του. Αλλά, ξάφνου, το πρόσωπό του παίρνει άλλη όψη. Του ΄ρχεται στο μυαλό εκείνο το φοβερό μεσημέρι της 17ης Νοεμβρίου 1987, όταν το αυτοκίνητο στο οποίο επέβαινε ξέφυγε από την πορεία του και καρφώθηκε σε σηματοδότη, στο 175ο χιλιόμετρο της εθνικής οδού Αθήνας - Λαμίας, στα Καμένα Βούρλα.
Ήταν μέσα στο αυτοκίνητο πέντε άτομα. Οι δύο σκοτώθηκαν επιτόπου. Ένας τρίτος δεν έπαθε τίποτα. Σοβαρά είχε τραυματιστεί ο οδηγός (*) του, ενώ ο Μάριος είχε μείνει για ένα μήνα στην Εντατική του ΚΑΤ.
«Τώρα όλα είναι παρελθόν», λέει και προσθέτει: «Μόλις απολυθώ και αποκατασταθώ επαγγελματικά, θα παντρευτώ και… μακριά από τις κακοτοπιές».
Πληροφορήθηκα το τροχαίο με τους στρατιώτες από το ρεπορτάζ που έκαναν οι συνάδελφοι στο ΕΘΝΟΣ, όπου τότε εργαζόμουν. Μόλις έμαθα για το Μάριο μου ήρθαν στο νου οι φοβερές στιγμές που ακολούθησαν το τροχαίο στα Καμένα Βούρλα. Επικοινώνησα με τη μητέρα του Μάριου, πήγα στο σπίτι τους και έκανα το παραπάνω ρεπορτάζ.

*Ο οδηγός του αυτοκινήτου ήταν ο αδελφός μου Στέφανος.


Συνέντευξη: Λάμπρος Κανελλόπουλος, πρόεδρος unicef - περιοδικό SALVE τεύχος Δεκεμβρίου 2004
Το αληθινό πρόσωπο του "Ωνασείου" - ΕΘΝΟΣ 02.02.1996
Τα τελευταία λόγια της Μελίνας - ΕΘΝΟΣ 10.03.1994
ΙΚΑΡΙΑ: Η φωτιά που καίει ακόμα - ΕΘΝΟΣ 23.02.1994
Φάτον γιατί θα σε φάει - ΕΘΝΟΣ 05.10.1992
Γλύτωσε με πρότυπο τον Ιώβ - ΕΘΝΟΣ 15.04.1992
ΓΑΒΡΙΕΛΑ: Η θεά του αγοραίου έρωτα - ΕΘΝΟΣ 27.08.1991
'Αδειασε η αγκαλιά της μάνας - ΕΘΝΟΣ 24.07.1991
Created by Hellas Internet