Home > ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΟ ΕΡΓΟ > Συνέντευξη στην εφημερίδα ΕΞΟΡΜΗΣΗ > Συνέντευξη στην ΕΞΟΡΜΗΣΗ


Μοναδική δημοσιογραφική εμπειρία και μαρτυρία

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΑΡΑΒΑΣΙΛΗΣ: Ποιος είναι ο λόγος που σας ώθησε να γράψετε αυτό το βιβλίο;
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΡΑΝΙΚΟΛΑΣ: Είχα την τύχη να είμαι ο μοναδικός δημοσιογράφος που ήταν παρών στο Ωνάσειο και τις 123 μέρες της νοσηλείας του Ανδρέα Παπανδρέου. Ακριβώς γι΄ αυτό πιστεύω πως έπρεπε να συνεισφέρω, το ελάχιστο, σε εκείνους οι οποίοι στο μέλλον θα θελήσουν να ερμηνεύσουν γεγονότα ιστορικής σημασίας και παράλληλα να τα κατατάξουν στην πρέπουσα θέση. Παράλληλα εκτίμησα πως ο κόσμος, και όχι μόνο όσοι ταυτίζονται ιδεολογικά και πολιτικά με τον Ανδρέα Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ, θα έπρεπε να έχει στα χέρια του ένα «κλειδί» με το οποίο θα μπορεί να ανοίξει το κεφάλαιο με το οποίο έκλεισε την πολιτική του παρουσία ο ιδρυτής του Κινήματος.

Π.Κ.: Τι κερδίσατε ως άνθρωπος και ως δημοσιογράφος σε αυτό το χρονικό διάστημα;
Δ.Κ.: Θα σταθώ μόνο σε δυο σημεία. Το ένα αφορά στην ανυπολόγιστης αξίας δημοσιογραφική εμπειρία που απέκτησα και το άλλο αυτό που αποκαλώ ανθρώπινες σχέσεις. Μπόρεσα να βρεθώ πιο κοντά με συναδέλφους μου, με τους οποίους μπορεί να είχα καθημερινά επαφή αλλά η πίεση της δουλειάς και το άγχος δεν μας έδωσε ποτέ την ευκαιρία να πιστοποιήσουμε ότι παραμένουμε άνθρωποι. Κι ακόμα μπόρεσα να ξεχωρίσω τους καλούς και τους λιγότερο καλούς συνάδελφους. Επιγραμματικά ήταν μια συγκλονιστική εμπειρία, με πολλές ευχάριστες και δυσάρεστες στιγμές.

Π.Κ.: Πώς θα προσδιορίζατε το κεντρικό στίγμα του βιβλίου;
Δ.Κ.: Όταν ξεκίνησα να κρατώ σημειώσεις, καθημερινά, δεν είχα στο μυαλό μου ότι θα τις εντάξω σε ένα επίτομο έργο. Διαπίστωσα πως η φράση της Σοφίας Κατσανέβα «ο Καραμανλής αποχώρησε ως Εθνάρχης, ενώ ο πατέρας μου φεύγει λιθοβολούμενος» καθημερινά γινόταν πράξη. Με κατέλαβαν συναισθήματα που ούτε τώρα δεν μπορώ να οριοθετήσω και να αποτυπώσω. Ένοιωθα την υποχρέωση πως έπρεπε να δω μόνο την ανθρώπινη πλευρά ενός μεγάλου πολιτικού και να σεβαστώ τον ασθενή. Χωρίς να «ζυγίσω» αν συμφωνώ με το δικό του ιδεολογικό και πολιτικό πλαίσιο. Λίγες μέρες πριν από το θάνατο του πατέρα μου, στις 13 Απριλίου 1996, κουβέντιασα μαζί του και του είπα τη σκέψη μου. Με συμβούλεψε να εκδώσω το βιβλίο αν πιστεύω ότι θα είναι γραμμένο αντικειμενικά και αν θα είχε καινούρια στοιχεία. Πόσο και αν τα κατάφερα και τα δύο ή κάτι από τα δύο θα το κρίνουν άλλοι.

Π.Κ.: Ποια είναι τα καινούρια στοιχεία που προσθέσατε στα όσα ήδη γνωρίζουμε;
Δ.Κ.: Η λεπτομερής παράθεση των γεγονότων μέσα από τις δραστηριότητες των προσώπων που πρωταγωνίστησαν στη διάρκεια της νοσηλείας του Ανδρέα Παπανδρέου έχει ασφαλώς και πολλά καινούρια στοιχεία, τα οποία δίνουν μια ολοκληρωμένη εικόνα για το γεγονός αυτό. Παράλληλα παραθέτω ιστορικής σημασίας γεγονότα που αφορούν στην ημέρα της παραίτησής του και την κρίση στα Ίμια, αλλά και τα στοιχεία εκείνα που παρουσιάζουν ανάγλυφη την εικόνα των προσώπων που πρωταγωνίστησαν σ΄ αυτά. Κι ακόμα υπάρχουν λεπτομέρειες που αποτελούν ατράνταχτη απόδειξη ότι η ενημέρωση ήταν κατευθυνόμενη.

Π.Κ.: Οι πληροφορίες ήταν από άμεση πληροφόρηση ή έφταναν σε εσάς εξ αντανακλάσεως;
Δ.Κ.: Είναι φανερό πως όταν έχεις την ευθύνη κάλυψης ενός μείζονος σημασίας πολιτικού, κοινωνικού και ιατρικού γεγονότος με τεράστιες προεκτάσεις και επιπτώσεις στην οικονομία και την πολιτική σκηνή, προσπαθείς να συλλέξεις πληροφορίες από παντού. Αυτό όμως σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να αποτελέσει άλλοθι για τη δημοσιοποίηση της κάθε πληροφορίας πριν από την πλήρη επιβεβαίωσή της. Θα μου επιτρέψετε να θεωρήσω δεδομένο πως όλοι όσοι καλύψαμε το γεγονός αυτό κάναμε λάθη. Είτε λόγω άγνοιας, είτε λόγω κακής πληροφόρησης, είτε λόγω εσφαλμένης εκτίμησης. Το βέβαιο είναι πως ορισμένοι έκαναν λάθη ανώδυνα και άλλοι προκάλεσαν ακόμη και το γέλιο ή την οργή.

Π.Κ.: Ο γραπτός και ο ηλεκτρονικός Τύπος, τα ΜΜΕ, στάθηκαν αντικειμενικά σ΄ αυτό το γεγονός;
Δ.Κ.: Δεν ήμουν ακριβής αν απαντούσα καταφατικά. Όπως δεν θα ήμουν ακριβής αν επιχειρούσα να προσδιορίσω πόσο υπεύθυνος ή ανεύθυνος μπορεί να είναι ένας δημοσιογράφος, στον οποίον επιβάλλουν ή προσδιορίζουν όλα ή μέρος εκείνων που θα πει ή θα γράψει για να ενημερώσει την κοινή γνώμη. Αυτό για το οποίο θέλω να πιστεύω πως δεν σφάλω, στην εκτίμησή μου, είναι ότι κανείς από εμάς που καλύψαμε το γεγονός δεν έχει καταγεγραμμένο έλλειμμα επαγγελματικής συνείδησης και υπευθυνότητας.

Π.Κ.: Θεωρείτε ότι τα όρια της ενημέρωσης δεν ξεπέρασαν τη γραμμή της υπερβολής;
Δ.Κ.: Παρά το γεγονός πως θα δεχτώ τη σκληρή πραγματικότητα που δεν είναι άλλη από το γεγονός ότι πολλές φορές η υπερβολή αντικαθιστούσε την αντικειμενικότητα, θα πρέπει ωστόσο να αναζητήσουμε τους κανόνες εκείνους οι οποίοι αποτελούν τους άξονες της αντικειμενικότητας, της σοβαρότητας και του σεβασμού στο λειτούργημα που καθένας από μας υπηρετεί. Επίσης θα πρέπει να ληφθεί υπόψη πως εκείνοι που κρατούν στα χέρια τους την ενημέρωση της κοινής γνώμης έχουν την ικανότητα και φυσικά τη δύναμη να επιβάλλουν τη δική τους άποψη, ακόμη κι αν είναι λανθασμένη, κάτι που έγινε στην περίοδο του Ωνασείου, σύμφωνα με τις ομολογίες συναδέλφων.

Π.Κ.: Η ασθένεια του Ανδρέα Παπανδρέου, ως θέμα στα δελτία ειδήσεων και στις σελίδες των εφημερίδων, στην Ελλάδα αλλά και το εξωτερικό, πήρε τεράστιες διαστάσεις. Πιστεύετε πως δόθηκε μεγαλύτερη από την πρέπουσα δημοσιότητα;
Δ.Κ.: Ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν ήταν ένας ασθενής σαν εκείνους που καθημερινά νοσηλεύονται στα νοσοκομεία. Ήταν ο πρόεδρος και ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ, ο πρωθυπουργός και βέβαια μια προσωπικότητα με διεθνές κύρος και ακτινοβολία. Η κάλυψη και οι απευθείας συνδέσεις ήταν πράγματι χωρίς όρια, από ορισμένα ΜΜΕ. Τελικά πιστεύω πως κανείς δεν απέφυγε την υπερβολή. Απλά θα πρέπει να κάνουμε το διαχωρισμό στα ΜΜΕ που κινήθηκαν στο «κόκκινο» και εκείνα τα οποία κινήθηκαν λίγο πιο πάνω από τη νοητή γραμμή της υπερβολής.

Π.Κ.: Υπάρχει στο βιβλίο σας ένα κεφάλαιο με τίτλο «Αλήθεια τι είναι το Ωνάσειο»…
Δ.Κ.: Το πόσο καλό ιατρικά είναι το Ωνάσειο, όχι μόνο δεν θέλω να το κρίνω, αλλά δεν μπορώ αφού δεν είμαι ειδικός. Αυτό το οποίο όμως προκύπτει από πολλές επίσημες πηγές είναι πως στο ΩΚΚ υπάρχει απαγορευτικό προσέγγισης για τους χαμηλόμισθους και τους χαμηλοσυνταξιούχους. Η νομοθεσία που διέπει τη λειτουργία του είναι «κομμένη και ραμμένη» στα μέτρα ορισμένων, οι οποίοι αμείβονται με δεκάδες εκατομμύρια. Για να μην αναγκαστεί κάποιος να περιμένει τέσσερις μήνες μέχρι να χειρουργηθεί υποχρεούται να καταβάλει 1.300.000 δραχμές και η επέμβαση πραγματοποιείται μέσα σε ένα μήνα το αργότερο. Το ποσό αυτό έχουν τη δυνατότητα να πληρώσουν οι λίγοι. Γι΄ αυτό και η άποψή μου είναι πως το Ωνάσειο λειτουργεί κατά παράβαση των όρων του κληροδότη, ο οποίος σαφώς ορίζει ότι «το Ωνάσειο δημιουργήθηκε για να νοσηλεύει όλους τους Έλληνες καρδιοπαθείς χωρίς διακρίσεις» και φυσικά δεν εξυπηρετεί τον απλό πολίτη, τουλάχιστον όσο η διοίκηση του Κέντρου ισχυρίζεται.

Π.Κ.: Διαβάζοντας το βιβλίο σας διαπίστωσα πως εκτός από το «σφιχτό» δημοσιογραφικό γράψιμο υπάρχουν και τα στοιχεία εκείνα που πιστοποιούν ότι υπάρχει λογοτεχνική φλέβα. Στις σκέψεις σας υπάρχει κάτι που να καθορίζει μια μελλοντική παρουσία στο χώρο του βιβλίου;
Δ.Κ.: Είναι φορές που αποζητώ τη ηρεμία και τη γαλήνη προκειμένου να μπορέσω να μεταφέρω στο χαρτί προβληματισμούς, σκέψεις ή ακόμα και απλές αναφορές σε γεγονότα ή καταστάσεις. Τις πιο πολλές φορές δεν τα καταφέρνω. Όμως όσα μέχρι σήμερα έχω καταγράψει θα με ενδιέφερε να αποτελέσουν ένα από τα επόμενα βιβλία μου. Σε ό,τι αφορά τη γενικότερη παρουσία μου στο χώρο του βιβλίου υπάρχουν σκέψεις και ιδέες που σύντομα θα υλοποιηθούν.



Created by Hellas Internet