Home > ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΟ ΕΡΓΟ > Η κριτική του λογοτέχνη Δημήτρη Γιάκου > Ο Δημήτρης Γιάκος έγραψε


Μνήμη αξέχαστου ηγέτη

Αναμφισβήτητο είναι και πανθομολογούμενο, πως ο θάνατος του Ανδρέα Παπανδρέου σε συνδυασμό με την πολύμηνη νοσηλεία του κατέχει μία από τις κορυφαίες θέσεις στα διεθνή γεγονότα της περασμένης χρονιάς. Και πολύ σωστά σημειώνει στο σημαντικό του ημερολόγιο ο δημοσιογράφος και παλιός συντάκτης της «Εξόρμησής» μας κ. Δημήτρης Γ. Καρανικόλας πως ο αείμνηστος πολιτικός Ηγέτης (Χίος 1919, Αθήνα 1996) «έφυγε τη στιγμή που όλοι είχαν εντυπωσιαστεί από τη θεαματική βελτίωση της υγείας του, όπως την αποτύπωνε ο τηλεοπτικός φακός».
Ο συγγραφέας του χαρακτηριστικού αυτού δημοσιογραφικού ντοκουμέντου, μοναδικού -ασφαλώς- για τη χώρα μας είχε την υπομονή, την τόλμη και την ειλικρίνεια να καταγράψει σε 274 σελίδες με αντικειμενικότητα και αξιοθαύμαστη πληρότητα με σημαδιακές εικόνες και επιστημονικά, ιατρικά και άλλα ενδιαφέροντα και άγνωστα στοιχεία, τις ύστατες τρεις χιλιάδες συνταρακτικές ώρες αγωνίας, όχι μονάχα του νοσηλευόμενου στο «Ωνάσειο» Αρχηγού, αλλά και των δικών του -και ολόκληρου φυσικά του Έθνους, του Ελληνισμού δηλαδή της χώρας και των απόδημων Ελλήνων αλλά και των φίλων της χώρας μας σε παγκόσμια κλίμακα.
Για όλους αυτούς, δικούς μας και ξένους, ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν ο ιδρυτής, ο χαρισματικός Ηγέτης, ο λαοπρόβλητος, ήταν… ήταν… ήταν… όπως χαρακτηριστικά σημειώνει, από τις πρώτες κιόλας σελίδες του ο κ. Δημήτρης Γ. Καρανικόλας.
Για να προσθέσει ευθύς αμέσως ότι «κανείς από κείνους που διεκδίκησαν την ηγεσία του κινήματος δε συγκεντρώνει όλα τα θετικά στοιχεία που χαρακτήριζαν τον εκλιπόντα.
Και ακριβώς αυτός είναι ο λόγος που κάνει επιτακτική την ανάγκη για κοινή πορεία και συστράτευση, όπως διακηρύχθηκε από όλους στο Συνέδριο»,
επιλέγει ο συγγραφέας.
Οι δημοσιογραφικές μαρτυρίες, γράφει, προλογίζοντας το έργο, ο κ. Ερρίκος Μπαρτζινόπουλος, έχουν πάντα μιαν ιδιαίτερη αξία, όταν συμβαίνει να καταγράφονται ψυχρά, αντικειμενικά, αποστασιοποιημένα. Και αυτό ισχύει πολύ περισσότερο, όταν αφορούν σημαντικές πολιτικές στιγμές, όπως στο τετράμηνο του «Ωνασείου». Οι 274 σελίδες του Ημερολογίου του κ. Καρανικόλα, -θα συμφωνήσουμε κι εμείς με τον προλογιστή του έργου- ανταποκρίνονται πραγματικά και στις δύο αυτές προϋποθέσεις. Τόσο η καταγραφή των γεγονότων, όσο και η σημαντικές πολιτικές στιγμές του τετραμήνου του «Ωνασείου» και η «περιρρέουσα» των στιγμών εκείνων «ατμόσφαιρα», χωρίς να χάνουν τη ζεστασιά και τη συγκίνηση, την καθαρά δηλαδή ανθρώπινή τους υπόσταση, είναι στ΄ αλήθεια καταγραμμένες ψυχρά, αντικειμενικά, αποστασιοποιημένα. Που θα πει: Με συνείδηση υπευθυνότητας, αντίστοιχης προς τις τρεις εκείνες χιλιάδες κορυφαίες ώρες τόσο του Ηγέτη, όσο και των συγγενικών του προσώπων, των θεραπόντων του γιατρών, των στελεχών και απλών μελών του Κινήματος και του λαού, που αγωνιώντας, τις παρακολουθούσε. Γι΄ αυτό, όπως πολύ σωστά παρατηρεί και ο κ. Μπαρτζινόπουλος, το βιβλίο του κ. Καρανικόλα «αποτελεί μια πολύτιμη δημοσιογραφική προσφορά προς όσους θέλουν να γνωρίζουν τι έγινε, από ποιους έγινε και με ποιους επιχειρήθηκε να γίνει την ώρα που ο άρρωστος Ηγέτης έδινε τον αγώνα της ζωής στο «Ωνάσειο».
Έτσι, εκτός από την πρωτοτυπία και τη μοναδικότητα του έργου ο συγγραφέας του έχει εξασφαλίσει στις σελίδες του και ορισμένα στοιχεί αποκαλυπτικά, που όμως, ποτέ τους δεν αγγίζουν ούτε καν τα σύνορα της αυθάδειας και της αδιακρισίας.
Εξίσου τιμητική στέκει γι΄ αυτόν και η αφιέρωση του βιβλίου στη μνήμη του πατέρα του Γιώργου Καρανικόλα, παλιού διοικητικού στελέχους της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών.
Τα ντοκουμέντα που περιέχονται στις 274 αυτές, άριστης εκτύπωσης και λαμπρής ποιότητας χαρτιού, -σελίδες, εμπλουτίζονται με πολυσέλιδο αλφαβητικό Ευρετήριο ονομάτων (σελ. 275 - 282), γεγονός όχι και τόσο συνηθισμένο σε παρόμοιας φύσης βιβλία. Και, εκτός από το Χρονικό της Νοσηλείας του (Κυριακή 19 Νοεμβρίου 1995 έως και Πέμπτη 21 Μαρτίου 1996), ο αναγνώστης έχει την ευχέρεια να διαπιστώσει και ποιοι ήταν οι γιατροί του Προέδρου (σελ. 233 -238), δικοί μας και ξένοι το «πως είδε ο ξένος Τύπος την ασθένεια, την παραίτηση και την έξοδό του από το «Ωνάσειο» και πλείστα άλλα στοιχεία της τραγικής εκείνης για τη χώρα μας περιόδου. Και τόσο κατατοπιστικό βιβλίο του κ. Καρανικόλα κλείνει με την ήρεμη, αλλά συγκλονιστική αποχαιρετιστήρια νεκρολογία του Γεωργίου Α. Παπανδρέου στο δοξασμένο πατέρα του, που έκλεισε για πάντα τα μάτια 150 λεπτά μετά τα μεσάνυχτα της Κυριακής 23 Ιουνίου του 1996. «Δεν ήταν συννεφιασμένη εκείνη η Κυριακή», γράφει ο κ. Καρανικόλας (σελ. 272) «Δεν ήταν ψέματα. Ήταν το βιολογικό, μα συνάμα και το οριστικό πολιτικό τέλος του λαοφιλούς και χαρισματικού Ηγέτη Ανδρέα Γ. Παπανδρέου. Στην πολύχρονη παρουσία του στην πολιτική ζωή του τόπου κέρδισε το θαυμασμό φίλων και αντιπάλων. Ενέπνευσε με οράματα τον ελληνικό λαό αλλά και με συναισθήματα. Εμπνεύστηκε τα συνθήματα που άλλαξαν τον ρουν της σύγχρονης ιστορίας μας».
«Πατέρα, άκουσες τα νέα;»
τον ρώτησε νεκρό, μέσα στην εκκλησία ο γιος του, αποχαιρετώντας τον για πάντα, και βαθύτατα συγκινημένος. «Τρεις μέρες τώρα, εδώ στην Αθήνα, την κοιτίδα του πολιτισμού, κάτω από τον ιερό βράχο της Ακρόπολης» -τον βεβαίωσε ο άξιος γιος του,- «λαός έρχεται από παντού, από τη Θράκη και τη Μακεδονία, από την άκρη του Αιγαίου μέχρι τα Επτάνησα, από τις βουνοπλαγιές της Ηπείρου μέχρι τις πανέμορφες ακρογιαλιές της Πελοποννήσου και της ηπειρωτικής Κρήτης, από τη μακρινή ξενιτιά.
Έρχονται με πλοία, με αεροπλάνα, με κάθε τρόπο, πεζοί, ακόμα και σε αναπηρικές καρέκλες. Ηλικιωμένοι σαν τις αιωνόβιες ελιές, και νέοι, σαν την αυγή. Όλοι αυτοί έρχονται, πατέρα, για να τιμήσουν ένα σπουδαίο άνθρωπο, όπως λένε, τον άνθρωπο που τους βοήθησε, τον άνθρωπο που αγάπησαν […] Έφυγες με τα χειροκροτήματα ενός ολόκληρου λαού. Θα συνεχίσουμε μαζί σου το περήφανο ταξίδι της Ιθάκης!».



Created by Hellas Internet