Home > ΕΤΣΙ ΤΑ ΒΛΕΠΩ > 27.05.2006 - Η Μάχη της Κρήτης


Ομιλία του Δημήτρη Γ. Καρανικόλα, Δημοσιογράφου Δημοτικού Συμβούλου Αλίμου. Εκφωνήθηκε στην 65η Επέτειο από τη Μάχη της Κρήτης στο πλαίσιο των εκδηλώσεων του Συλλόγου Κρητών Αλίμου «Ο ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ» στο ανοιχτό θέατρο «ΜΑΙΡΗ ΑΡΩΝΗ» το Σάββατο, 27 Μαΐου 2006. Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της ομιλίας:

Η Μάχη της Κρήτης: Η συνέχιση της ιστορίας του λαού της Μεγαλονήσου.
Κύριε Δήμαρχε Αλίμου Κώστα Ματζουράνη, Κύριε Αντινομάρχη Αθηνών Λεωνίδα Ανωμερίτη, Σεβασμιώτατε, κύριοι συνάδελφοι στο Δημοτικό Συμβούλιο, κύριοι εκπρόσωποι Συλλόγων και Φορέων, Εκλεκτοί φίλοι, αγαπητές φίλες.

Για τον υποφαινόμενο αποτελεί εξαιρετική τιμή το γεγονός πως το Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου Κρητών Αλίμου «Ο ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ» με επέλεξε ομόφωνα, ως ομιλητή, για ένα τόσο σημαντικό ιστορικό γεγονός όπως η Μάχη της Κρήτης.
Κύριε πρόεδρε, αγαπητέ φίλε, Γιάννη Ανδριανάκη, θεσμικά απευθύνομαι σε σένα, αλλά οι ευχαριστίες αφορούν σε κάθε ένα μέλος του Δ.Σ. χωριστά αλλά και στο σύνολό τους, για την τιμή που μου κάνατε.

Κυρίες και κύριοι,
Όταν άρχισα να επεξεργάζομαι τα όσα στη συνέχεια θα ακούσετε, το πρώτο που ήρθε στη σκέψη μου είναι μια παρατήρηση ενός δικού μας ανθρώπου, με παγκόσμιο βεληνεκές. Ο Θουκυδίδης ο Αλιμούσιος παρατήρησε, λοιπόν, πως οι "ειδότες ακροαταί" θεωρούν πάντοτε τον ομιλητή κατώτερο από τα γεγονότα, που οι ίδιοι έζησαν. Έτσι λοιπόν οφείλουμε απόψε να πείσουμε τους "μη ειδότας", δηλαδή το σύνολο εξ υμών.
Και πρέπει, να ικανοποιήσουμε τους ένδοξους αγωνιστές, κι ας μη μας ακούν, αλλά και εκείνους που λείπουν. Κοντολογίς, όλους όσοι συμμετείχαν στη Μάχη της Κρήτης.
Μέσα από τις σελίδες των σημειώσεών μας θα επιδιώξουμε να τονίσουμε τη σημασία ενός κοσμοϊστορικού γεγονότος, που το μέγεθός του, το ύψος του, το κάνει να φαίνεται απίστευτο.
Θα επιδιώξουμε να εκπληρώσουμε το σκοπό της σημερινής εκδήλωσης, με αφορμή την 65η επέτειο της ιστορικής μάχης, η οποία συγκαταλέγεται στις περιπτώσεις εκείνες που η ελληνική ψυχή ανατρέπει τους νόμους.
Θα ήταν λάθος να νομίσουμε πως η Μάχη των Κρητικών, με τη σκληρότητά της και την περιφρόνηση που διαδηλώνει προς την ανθρώπινη ζωή, όπως όλες άλλωστε οι μάχες, είναι μια έκρηξη πολεμοφιλίας.
Είναι η προάσπιση της πατρίδας, της ίδιας της ζωής. Είναι η κορύφωση της Κρητικής λεβεντιάς. Ο Κρητικός είναι, όσο κανένας άλλος, τρυφερός εραστής της ζωής - της ωραίας ζωής. Και αυτήν υπερασπίστηκε και αυτό θα έκανε και σήμερα, αυτό θα κάνει όταν και όποτε χρειαστεί.
H Μάχη της Κρήτης, είναι η επική αντίσταση των υπερασπιστών του νησιού εναντίον των γερμανών εισβολέων, κατά το τελευταίο δεκαήμερο του Μαΐου, του 1941. Αποτελεί συνέχεια των πάμπολλων ηρωικών πράξεων του κρητικού λαού, από την αρχή της ιστορίας του.
Η περίοδος 1940 - 41, είναι από τις πιο σκοτεινές φάσεις του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου. Για την Ελλάδα, τα τρία μεγάλα κέντρα κατά του Φασισμού και του Ναζισμού, ήταν: η Ήπειρος, η Μακεδονία και η Κρήτη.
Η Ελλάδα δεν είναι μόνον παλιά δόξα. Είναι συνεχής και αδιάκοπη δόξα. Το «μολών λαβέ» των αρχαίων, το «την Πόλιν τοις βαρβάροις ουδέποτε εώμεν» των Βυζαντινών, το «καλύτερα μια ώρας ελεύθερη ζωή, παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή» από το Θούριο του Ρήγα, μετουσιώθηκαν στο βροντερό ΟΧΙ του Γίγαντα Λαού, το 1940.
20 Μάη 1941. Ο Χίτλερ αποφασίζει να καταλάβει την Κρήτη, από αέρος. Είναι το μόνο λεύτερο τμήμα της Ελλάδας. Η Μάχη της Κρήτης, που ο ίδιος ο Φύρερ της έδωσε το κωδικό όνομα «Επιχείρηση Ερμής», κράτησε από τις 20 μέχρι τις 31 του Μάη 1941.
Για τον αιμοσταγή Χίτλερ, η «Πύρρειος» νίκη στην ιστορική αυτή μάχη, σήμαινε την παντελή καταστροφή της αφρόκρεμας του Ναζιστικού στρατού, του 7ου τάγματος Αλεξιπτωτιστών, το οποίο αποτελούσαν εθελοντές, σχεδόν αμούστακα παιδαρέλια 19 - 20 χρόνων.
Το πρωί λοιπόν της 20ης Μαΐου αρχίζει η γερμανική επίθεση. Σμήνη αλεξιπτωτιστών πέφτουν στα Χανιά, το Ρέθυμνο και το Ηράκλειο. Μάχες σώμα με σώμα.
Την επόμενη, 21 Μαΐου, ανήμερα της γιορτής των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, το κέντρο βάρους της επίθεσης στρέφεται στα δυτικά της Κρήτης, με σκοπό να καταληφθεί το αεροδρόμιο του Μάλεμε, ώστε να μπορούν να προσγειώνονται τα γερμανικά μεταγωγικά αεροπλάνα. Οι αρχικές απώλειες των Γερμανών αλεξιπτωτιστών είναι τρομακτικές. Κατορθώνουν όμως να καταλάβουν το Μάλεμε.
Η Κρήτη έπεσε, όχι γιατί δεν αντιστάθηκε ο περήφανος Λαός της αλλά γιατί ο Εφιάλτης βρήκε πόρτες ανοιχτές και έμπασε απ΄ αυτές τους εχθρούς, όπως θα δούμε πιο κάτω.
Οι Γερμανοί για να καταλάβουν την Κρήτη μεταφέρουν, από τα άλλα μέτωπα, τις επίλεκτες δυνάμεις των αλεξιπτωτιστών. Με την επιχείρηση αυτή οι Γερμανοί κατάφεραν να καταλάβουν το νησί από τις συμμαχικές δυνάμεις. Ωστόσο, η επιτυχία τους κόστισε τόσο πολύ ώστε να μην επιχειρήσουν ξανά άλλη αεροπορική έφοδο, της ίδιας κλίμακας, κατά την διάρκεια του πόλεμου.
Οι Γερμανοί όμως έχασαν έναν ολόκληρο μήνα. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να αργήσει να ξεκινήσει η επιχείρηση Μπαρμπαρόσα, για την κατάληψη της Σοβιετικής Ένωσης, και να τους προλάβει ο βαρύς ρωσικός χειμώνας πριν κατορθώσουν να κάμψουν την αντίσταση του Σοβιετικού στρατού. Σήμαινε επίσης και την έπ' αόριστον αναβολή της εισβολής στην Αγγλία.
Βέβαια η Μάχη της Κρήτης, στη γενικότητά της, είναι μια σύγκρουση των λίγων συντεταγμένων Ελληνικών και συμμαχικών στρατιωτικών μονάδων με τους Γερμανούς αλεξιπτωτιστές. Κάτω από τούτο το σχήμα, δεν έχει άλλη ιδιορρυθμία, παρά μόνο πως για πρώτη φορά προσπαθούν να κυριέψουν μια χώρα μόνον από τον αέρα.
Παράλληλα προς τη μάχη αυτή έγινε και μια άλλη. Πρωτοφανής και ηθικά ασύγκριτα σημαντικότερη από την πρώτη.
Ένας λαός άοπλος, εντελώς αυθόρμητα, σπεύδει να συγκρουστεί με το πιο βαριά εξοπλισμένο κράτος του κόσμου, που διαθέτει τα πιο καινούργια πολεμικά μέσα και να προασπίσει την εδαφική του ακεραιότητα, την ίδια του τη ζωή.
Λίγες μέρες αργότερα η σβάστικα κυματίζει στο νησί. Είναι η αρχή του τέλους. Είναι η αρχή της αντίστασης του Κρητικού λαού. Στρατόπεδα συγκέντρωσης, ομαδικές εκτελέσεις, πυρπολημένα χωριά και αμέτρητοι φόνοι έρχονται να προστεθούν στους ανηλεής βομβαρδισμούς. Αλλά η Κρήτη, ο Λαός της αντιστέκεται και στέλνει απ΄ άκρη σ΄ άκρη το μήνυμα.
Αυτή είναι η μοναδικότητα της Μάχης, που σήμερα τιμούμε την 65η επέτειό της. Και η αυθόρμητη τούτη σύγκρουση του μικρού λαού με το παμμέγιστο κράτος γίνεται ασύλληπτη, όταν αναλογιστούμε πως το λαό αυτό τον αποτελούσαν κυρίως άντρες ηλικιωμένοι και γυναικόπαιδα, αφού η νεολαία της Κρήτης πολεμούσε σ' άλλα μέτωπα.
Αποτελεί αναμφισβήτητη πραγματικότητα ότι η Κρήτη τότε χάθηκε γιατί δεν είχε τα στρατευμένα νιάτα της, για να την υπερασπιστούν. Η Κρητική μεραρχία χάθηκε άσκοπα στα χιονισμένα βουνά της Αλβανίας. Στάλθηκαν, όμως, 8 τάγματα αγύμναστων και ανεκπαίδευτων νεοσύλλεκτων, από την Τρίπολη και το Ναύπλιο, έτσι για τα μάτια του κόσμου.
Δεν δόθηκε σημασία και προτεραιότητα στην οργάνωση της άμυνας του νησιού. Δεν εκπαιδεύτηκε και δεν εξοπλίστηκε έγκαιρα ο πληθυσμός. Αντίθετα, η κυβέρνηση Μεταξά όχι μόνο αρνήθηκε να εξοπλίσει τον λαό της Κρήτης αλλά τον αφόπλισε, ακόμα και από τα κυνηγετικά όπλα, δήθεν φοβούμενη εξέγερση κατά του καθεστώτος.
Προφανώς επειδή οι Κρήτες ήταν και παραμένουν δημοκρατικοί. Οι ξένοι -που πραγματικά πολέμησαν γενναία- δεν μπορούσαν να κρατήσουν την Κρητική γη, αφού έλειπε το πάθος για την υπεράσπιση της πατρίδας.
Οι Κρητικοί, στ' όνομα της Ελλάδας πλήρωσαν το χρέος. Και τούτο ακριβώς είναι η ηθική καταξίωση της μάχης, ώστε να δέχονται μ' εμπιστοσύνη την απόφαση των κρινόντων.
Αλλά η Μάχη της Κρήτης έχει προβληθεί πολύ πιο πέρα από τα σύνορα της πατρίδας μας. Είναι ο τηλαυγής φάρος της ανδρείας, της αγάπης προς τα ιερά χώματα, της λεβεντιάς που χαρακτηρίζει την αδάμαστη Κρητική ψυχή.
Οι ειδικοί μελετητές, του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, τονίζουν συνεχώς την αποφασιστική συμβολή της - την άμεση και την έμμεση - στην ήττα των θεσμών. Στον κατακερματισμό των δυνάμεων, που είχαν ανακόψει, με τον πλέον βίαιο τρόπο, την ανθρώπινη πρόοδο.

Φίλες και φίλοι,
Δεν υπάρχει, λόγος να επαναλάβουμε τις… επαναλήψεις. Οφείλουμε όμως να αναλογιστούμε, να σκεφτούμε τι θα γινόταν σήμερα στον κόσμο, αν ο αγκυλωτός σταυρός δεν είχε συντριβεί. Μόνο έτσι μπορούμε να συλλάβουμε -απόλυτα- το κορυφαίο νόημα της θυσίας, που τιμούμε και με αυτή την εκδήλωση.
Η μαυροφορεμένη Μάνα της Κρήτης, καθώς έσφιγγε το τσεμπέρι κάτω απ΄ το δυνατό σαγόνι της, είπε ακριβώς εκείνα τα λόγια που περίμενε ο γιος της:
«Είμαι περήφανη! Κάλλιο μια φούχτα τιμημένη στάχτη, παρά γονατισμένος ο λεβέντης μου».
Οι απώλειες των Γερμανών ήταν περίπου 8000 στρατιώτες εκτός μάχης, από τους οποίους τουλάχιστον οι μισοί σκοτώθηκαν. 220 αεροπλάνα κατεστραμμένα και άλλα 143 με βλάβες.
Οι συμμαχικές δυνάμεις από βρετανικά, αυστραλιανά και νοεζηλανδέζικα στρατεύματα αριθμούσαν τις 29.000 και άλλες 14.000 Έλληνες. Οι δυνάμεις αυτές ήταν συγκροτημένες σε τάγματα, με αγγλική διοίκηση. Οι απώλειες κοντά στις 14.000. Τραυματισμένοι σχεδόν 2.500, περίπου 15.000 αιχμάλωτοι και βυθισμένα 11 πλοία.
Στην πραγματικότητα, οι απώλειες των ελληνικών δυνάμεων δεν είναι γνωστές με ακρίβεια. Ήταν τόσες πολλές που κανείς δεν στάθηκε δυνατόν να μετρήσει τους ηρωικώς πεσόντες. Άλλωστε, τα θύματα της μάχης αυξάνονταν συνεχώς, με τις καθημερινές ομαδικές εκτελέσεις.
Το σύνολο των νεκρών της Κρήτης, στο τέλος της Κατοχής, είχε φτάσει τις 9000, άνδρες, γυναίκες και παιδιά.

Θα σας ζητούσα να παρατείνετε λίγο ακόμα την υπομονή σας, για να αναφερθούμε σε κάτι ακόμα. Σ΄ έναν εκπρόσωπο του κλήρου.
Πρόκειται για τον παπά Γιάννη Σκουλά, από τ' Ανώγεια, ο οποίος πήρε μέρος στη Μάχη. Είναι ένας από τους πρωτεργάτες της Εθνικής Αντίστασης. Παρά τα 40 του χρόνια εκπαιδεύτηκε ως αλεξιπτωτιστής σαμποτέρ. Πέρασε στην ιστορία ως ο μοναδικός αλεξιπτωτιστής ιερέας, στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και μάλιστα έχοντας σπουδαία δράση. Με το βαθμό του έφεδρου Λοχαγού, ιερέα, που του απονεμήθηκε απέκτησε και τον τίτλο του «ιπτάμενου παπά».
Για σας που τυχόν αναρωτηθήκατε, γιατί αυτή η ιδιαίτερη αναφορά σ΄ έναν ρασοφόρο, θάθελα να πω τούτο. Ως Χριστιανός Ορθόδοξος νοιώθω την ανάγκη, από τούτο το βήμα, να κάνω μια σύντομη αναφορά, η επισημότητά της οποίας θαρρώ πως δεν μειώνεται από την ασημότητα του ομιλητή.
Έκανα λοιπόν αυτή την αναφορά σε ένδειξη ελάχιστης τιμής σε όλους εκείνους τους δοξασμένους κληρικούς που τίμησαν τα ράσα τους και αγωνίστηκαν μαζί με το Λαό για το Λαό. Όχι μόνο για κείνους που πολέμησαν στη Μάχη της Κρήτης, αλλά σε όλα τα μετερίζια ενάντια στον κάθε ξένο ή ντόπιο καταχτητή.
Άλλη μια τρανή απόδειξη των αληθινών πατριωτών, των φλογερών ιερωμένων, είναι και ο ηγούμενος της Μονής Τοπλού, στο Λασίθι, ο οποίος είχε διαρκή συνεργασία με την ομάδα ασυρματιστών, επικεφαλής της οποίας ήταν ένας από τους εθελοντές του πρώτου Ευρωπαϊκού Πολέμου, ο Εμμανουήλ Τσαγκαράκης, εκ Σητείας ορμώμενος.
Ο Τσαγκαράκης ντύνονταν βοσκός, ώστε να μη δίνει στόχο στους κατακτητές και να μπορεί να επισκέπτεται τη Μονή, με την ομάδα του. Τα κατορθώματα του ενθουσιώδη πατριώτη, του Μανόλη Τσαγκαράκη, τα διηγείται και σήμερα ο ηγούμενος της Μονής.
Από τον ασύρματό του μεταδόθηκαν πολύτιμες πληροφορίες για όλο το νομό Λασιθίου. Για τη δύναμη, τις θέσεις αλλά και τις κινήσεις του εχθρού. Ο Τσαγκαράκης είχε πέσει αμέτρητες φορές με αλεξίπτωτο, στη διάρκεια του πολέμου. Η τραγική ειρωνεία είναι ότι σκοτώθηκε πέφτοντας από τη σκάλα του σπιτιού του.

Κυρίες και κύριοι,
Την 1η Ιουνίου η «Μάχη της Κρήτης» έχει πια τελειώσει. Ή αν θέλετε, για να είμαστε απόλυτα ακριβείς, ολοκληρώθηκε η πρώτη φάση της. Ήταν η αρχή. Η μεγάλη όμως Μάχη των Κρητικών κατά των Ναζί, θα τελειώσει την ημέρα, που και ο τελευταίος Γερμανός στρατιώτης θα εγκαταλείψει το Νησί. Κι αυτό έγινε τέσσερα χρόνια αργότερα, το Μάη του 1945.
Χωρίς αμφιβολία η τιμή της μνήμης, που εκδηλώνεται με απλά λόγια, δεν είναι η μόνη που ταιριάζει σε τέτοιες περιπτώσεις.
Άραγε σήμερα, μετά από 65 χρόνια, αντιλαμβανόμαστε το μέγεθος της θυσίας αυτών των ανθρώπων; Προβληματιζόμαστε με την εξέλιξη του κάθε πολιτισμού και συγχρόνως των πυρηνικών όπλων; Προβληματιζόμαστε από την συνεχιζόμενη πολεμοχαρή πολιτική, με δήθεν πρόσχημα τη διασφάλιση της ειρήνης. Αν ναι, αν προβληματιζόμαστε αληθινά, τότε θα μου επιτρέψετε να αναρωτηθώ μεγαλόφωνα πως εγώ αντιστέκομαι αλλά και να ρωτήσω και όλους εσάς. Την απάντηση ας την δώσει ο καθένας μας στον εαυτό του.
Η συμβολή της κρητικής λεβεντιάς στη Νίκη και στην απόκτηση της Ελευθερίας δεν έχει την αρχή της στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, δεν έχει την αρχή της στη Μάχη της Κρήτης. Η Οδύσσεια των κρητικών στρατευμάτων, των αντάρτικων σωμάτων καθώς και του κρητικού λαού αρχίζει πριν ακόμη ενωθεί η Κρήτη με την Ελλάδα.
Αληθινά πιστεύω, πως η πραγματική τιμή για ό,τι ανεπανάληπτο έγινε στην Κρήτη, πριν 65 χρόνια, δεν θα ήταν η όποια αναφορά στις λεπτομέρειες που το συνέθεσαν. Εξάλλου πολλοί ειδικοί, πολλοί διακεκριμένοι ιστορικοί το έχουν ήδη κάνει με επιτυχία.
Τιμή θα ήταν μια αναφορά σχετικά με το νόημα και το μήνυμα, που η Μάχη της Κρήτης απέκτησε, όχι μόνο στο πλαίσιο του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά και πέρα απ’ αυτόν! Μερικές λοιπόν από τις συνέπειες της Μάχης της Κρήτης στην εξέλιξη του πολέμου είναι:
· Ο Χίτλερ δεν είχε υπολογίσει σωστά τον κρητικό λαό.
· Η δήθεν νίκη του, πληρώθηκε με το μεγαλύτερο τίμημα απ’ όσα πληρώθηκαν για τη βαλκανική εκστρατεία.
· Λόγω της μάχης της Κρήτης ματαιώθηκαν επιθέσεις στη Μάλτα, την Κύπρο και την Μέση Ανατολή.
· Είπαμε και πιο πάνω, καθυστέρησε για 10 πολύτιμες όπως απεδείχθησαν, μέρες η επίθεση κατά της Ρωσίας.
· Ο Χίτλερ είχε σχεδιάσει να παραδώσει τη Μεγαλόνησο μέσα σε 24 ώρες.
Όπως λοιπόν αποδείχτηκε, η γερμανική νίκη δεν ήταν παρά μία «Πύρρειος νίκη». Διαλύθηκε ο θρύλος για το αήττητο των γερμανών.
Η Μάχη της Κρήτης μας έδωσε το τιμημένο και δοξασμένο όνομά της. Μας προσφέρει, όμως, κι ένα μήνυμα:
«Το αληθινό μπόι των ανθρώπων μετριέται πάντα με το μέτρο της λευτεριάς, και εμείς, μόνο εμείς μπορούμε να κρατούμε τα χώματά μας!»
Η Κρήτη, αλλά κι όλοι οι Έλληνες, θυμάται και σήμερα τη Μάχη και τους Μαχητές της.
Η Κρήτη τιμά τη Μάχη και βραβεύει τους Μαχητές.
Σεμνή πάντοτε και αδάκρυτη. Γιατί η Κρήτη δεν θρηνεί συνήθως αυτούς που πέφτουν στη μάχη.
Η Κρήτη ήταν και θα παραμείνει πόθος πολλών κατακτητών, εξαιτίας της γεωγραφικής της θέσης.
Τίποτε δεν μπορεί να αλλάξει το ότι είναι «η Αέρια», «το Ιδαίο», «η Μακρόνησος», η χώρα του Μίνωα, η πατρίδα του Δία.
Η πατρίδα του  Βιτσέντζου Κορνάρου, του Δομίνικου Θεοτοκόπουλου, του Ελευθέριου Βενιζέλου, του Νίκου Καζαντζάκη.
Η πατρίδα των πεσόντων της Μάχης της Κρήτης. Της λεβεντιάς και της λύρας.
Θα μείνει παντοτινά η Μεγαλόνησος, που έχει ο κάθε κρητικός μέσα στην ψυχή του, αλλά θαρρώ κι όλοι οι Έλληνες!

 

 

 



26.02.2008 - Aττική οδός: ασφυξία και κέρδη
29.08.2007 - Όλεθρος δίχως τελειωμό
15.07.2007 - 15χρονο βαποράκι
02.06.2007 - Ο τζόγος των εκλογών
07.01.2007 - "...εκτός ηθικής και δεοντολογίας"
17.11.2006 - "Συνεχίζουμε μαζί. Σας ευχαριστώ".
12.05.2007 - Η αστυνομία της συμφοράς
11.04.2007 - Βιβλίο Ιστορίας ΣΤ΄ Δημοτικού
27.02.2007 - Το μελαγχολικό πολιτικό τοπίο.
30.01.2006 - "Απαλλαγμένοι από τα βαρίδια".
09.01.2006 - Βρωμιά και δυσωδία
01.01.2006 - Να τα πούμε;
15.10.2005 - Εφ΄ όλης της ύλης (μέρος Β)
15.09.2005 - Εφ΄ όλης της ύλης (μέρος Α)
18.04.2005 - "Εργαζόμαστε ασταμάτητα για τη δημιουργία μιας νέας παράταξης".
18.02.2005 - "Η θέση του Δημάρχου δεν κατακτάται με ευκαιριακές κινήσεις".
22.12.2003 - Προϋπολογισμός 2004
09.12.2003 - Ένωση Γονέων Επιστολή στα μέλη του Δ.Σ.
11.11.2003 - Ένωση Γονέων Επιστολή σε Προεδρεύοντα
10.07.2003 - Ένωση Γονέων Επιστολή σε Αντιπρόεδρο-
10.07.2003 - Ένωση Γονέων Επιστολή σε γραμματέα
11.01.2003 - Η ενημέρωση για την Υγεία
01.01.2002 - Αθλητισμός: Παρόν και μέλλον στον Άλιμο
01.01.2000 - Δύο χρόνια διοίκηση
06.12.1999 - Πρόταση για τον προϋπολογισμό του 2000
Created by Hellas Internet