Home > ΑΛΙΜΙΩΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ > ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΙ > ΦΑΙΔΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΥ > ΚΡΙΤΙΚΗ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ "Ο ΘΕΟΣ ΣΤΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ"


Κριτική για το βιβλίο (διηγήματα) του Φαίδωνα Θεοφίλου «ο Θεός στο καφενείο».

Ο γνωστός πεζογράφος και ποιητής στο πρόσφατο πεζογραφικό του έργο «Ο Θεός στο καφενείο», « με αφοπλιστική παιδική φλέβα και εφηβικό ενθουσιασμό, κατοικεί σε σώματα, σε μορφές, σε στροβίλους, σε ανθρώπους» – όπως εύστοχα παρατηρεί σε κριτικό του σημείωμα ο οξυδερκής Παναγιώτης Καραβασίλης.
Στα διηγήματα του Θεοφίλου οι ανθρώπινες περιπτώσεις των παρείσακτων και περιφρονημένων ηρώων του, πίνουν από την πένα του πεζογράφου ατελεύτητη και παρήγορη τρυφερότητα, βρίσκουν στις γραμμές της διήγησης το τρένο που θα τις ταξιδέψει στο όνειρο και το φως. Για τον Θεοφίλου δικαίωση του κόσμου είναι η ομορφιά – και το αισθητικό κάλλος, αυστηρό του πιστεύω, τον οδηγεί ολοκληρωτικά, μ’ ένα λόγο απλό και διαυγή, εκχειλίζοντα από λυρική γεύση ζωής, σ’ ένα λυτρωτικό, ελληνικό φως.
Η εξ ενστίκτου ισορροπία κειμένου-δράσης και αποτελέσματος είναι εμφανής στη γραφή του Θεοφίλου και η αφετηρία της διήγησης αποτελεί για τους κατακερματισμένους πρωταγωνιστές της την ένδον ελπίδα ότι το τέρμα θα τους προσφέρει την παραμυθία της ανθρώπινης αλληλεγγύης και την ευφορία της κατανόησης. Η διαδρομή συντελείται με δίψα και τόνους χαμηλούς, αλλά υπόγεια κύματα έχουν ήδη συντρίψει τον κοινωνικό ιστό του παράλογου και του «εν πλήρει συγχύσει» κόσμου που μας περιβάλλει. Έτσι ο « Θεός του καφενείου, ο Πυλάδης, ο Στελάρας, ο Κωνσταντίνος, ο συνταξιούχος» και οι άλλοι καταφρονεμένοι και φευγάτοι των διηγημάτων του Θεοφίλου κινούνται, όπως παρατηρεί στο επίμετρο του βιβλίου ο Γερμανός μεταφραστής Κουρτ Μπρέμερ «ανάμεσα στη πραγματικότητα και τη φαντασία» με κατάφωρη την «ποιητική καταγωγή» των κειμένων, τα οποία διαποτίζονται από έντονο αίσθημα ελευθερίας και απέραντης στοργής για τον πάσχοντα συνάνθρωπο. Ο Θεοφίλου λάτρεψε το χορταράκι του βραχοκτισμένου κάστρου και τη θαλασσινή έπαρση της αύρας , εκεί όπου ανάμεσα στο έλα του φωτός και το φεύγα της νύχτας ,χλοάζουν τα όνειρα και γυαλίζουν αιωνιότητα οι πόρπες των βραχόβιων αγίων. Με το έργο του ο Θεοφίλου δημιουργεί ένα φράγμα στους πανίσχυρους που δυναστεύουν τη ζωή μας επειδή τους ξέρει από την καλή και την ανάποδη .Αν μπορούσε κάτι να πει σ’ αυτούς.
Οι στίχοι του Γεράσιμου Λυκιαρδόπουλου θα ήταν οι πιο κατάλληλοι :
«Εσείς που γκρεμίζετε το μέλλον/ αφήστε μου εμένα τούτα τα χαλάσματα/ κι ένα πουλί μέσα στις λέξεις μου να φεύγει».
Από το περιοδικό «Μανδραγόρας» γράφει ο ποιητής και κριτικός Θανάσης Βενέτης

Η Μυτιλήνη, η ιδιαίτερη πατρίδα του, οι άνθρωποί της, η εσωτερική σχέση των ηρώων με το φυσικό περιβάλλον και την ιστορικότητα του τοπίου, οι ζωντανοί και πηγαίοι διάλογοι, μα πάνω απ’ όλα η κρυστάλλινη εκείνη ατμόσφαιρα που δεν αποφασίζει αν θα σκοτεινιάσει ή θα λουστεί στο φως, είναι το διαβατήριο για τον Φαίδωνα Θεοφίλου, τον ποιητή που γράφει και πεζογραφήματα όπως «το Θεό στο καφενείο», το νέο του βιβλίο που κυκλοφορεί ταυτόχρονα στην Ελλάδα (Εκδόσεις Αλεξάνδρεια) μαζί μ’ένα άλλο πεζογραφικό βιβλίο του στη Γερμανία (Το Δαχτυλίδι του Ήλιου) σε μετάφραση Κουρτ Μπρέμερ. Καταλαβαίνει γρήγορα ο αναγνώστης την ποιητική καταγωγή του συγγραφέα, καθώς αναδύεται η ατμόσφαιρα της Μυτιλήνης και των χαρακτήρων που πλάθει. Ο Γερμανός μεταφραστής συμπληρώνει τώρα «το Θεό στο καφενείο» μ’ ένα πολύ ενδιαφέρον επίμετρο, στο οποίο κάνει λόγο όχι μόνο για το συγγραφέα αλλά και για τη γενικότερη προσέγγισή του στο νεοελληνικό πολιτισμό. Μία ελληνογερμανική, επιτυχημένη, πολιτιστική συνομιλία.
Από την εφημ
ερίδα «Καθημερινή» – Γράφει ο Τήλεφος 23 Αυγούστου 1995

Στο βιβλίο του αυτό ο Φαίδων Θεοφίλου, ζωγραφίζει με την πένα του και αφηγείται με την ποίηση. Τα διηγήματά του όμοια εντυπωσιάζουν, έτσι όπως ισάξια, αυτοδύναμα και αριστοτεχνικά ξεδιπλώνονται. Ο λόγος του με μια καταδική του φρασεολογία και ιδιαιτερότητα, είναι έμφορτος από ρεαλιστική ευκρίνεια, αλλά και άλλες φορές η φαντασία του καλπάζει τρισδιάστατη, Λογοδοτεί ισόρροπα και ιερουργεί άξια της συμβολικής γραφής ο πρωτομάστορας. Τα χιλιοακριβοζυγιασμένα αυτά στοιχεία, συνθέτουν την ανθρώπινη φυσιογνωμία του κι αποκαλύπτουν αδιαφιλονίκητα τη συγγραφική του ταυτότητα.
Από την εφημερίδα «ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ» 11 Οκτωβρίου 2007 - γράφει ο Τάκης Νατσούλης

Ένα παιχνίδι με το θείο, η μοναχικότητα ενός αμόρφωτου εμπόρου, ο θάνατος του Κωσταντή, του τρελού του χωριού, η ζωή ως μια θεατρική υπόθεση, είναι μερικές από τις ιστορίες που πλάθει ο Φαίδων Θεοφίλου, με εξαιρετική αφηγηματική ικανότητα. Τα διηγήματά του έχουν τη σπάνια πληρότητα εκείνων, που η εύστοχη, ποιητική τους γλώσσα γίνεται το όχημα ενός φιλοσοφικού στοχασμού.
Από την εφημερίδα «ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ» 16 Σεπτεμβρίου 1995 - γράφει η Ν. Παπανικολάου

Κείμενα σαν κι αυτά ανανεώνουν τη σύγχρονη πεζογραφία μας.
ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ - Δημ. Καραμβάλης

«Ο Θεός στο Καφενείο» είναι ένα εκπληκτικό μείγμα από κλασική και μοντέρνα πεζογραφία.
BULGARSKI NUKAMEL Βουλγάρικη εφημερίδα.

«Ο Θεός στο Καφενείο»:Το ΄Όραμα και η μεταφορά στην καθημερινότητα-με ρεαλισμό και ποίηση.
Εβδομαδιαία εφημερίδα ΕΞΟΡΜΗΣΗ - Παν. Καραβασίλης

Στα διηγήματα του Φ.Θ. οι παρείσακτοι και περιφρονημένοι ήρωες πίνουν από τη πένα του πεζογράφου ατελεύτητη και παρήγορη τρυφερότητα , βρίσκουν στις γραμμές της διήγησης το τρένο που θα τους ταξιδέψει στο όνειρο και το φως.
ΜΑΝΔΡΑΓΟΡΑΣ Λογοτεχνικό Περιοδικό – Θανάσης Βενέτης

Από παντού ορμάνε αρώματα, χυμοί, χρώματα κι ανασαμιές της ελληνικής φύσης και φέρνουν στο νου τη φωτολουσμένη. Γενέτειρα που τόσους ποιητές και καλλιτέχνες γέννησε: Τη Λέσβο.
Ριζοσπάστης καθημερινή εφημερίδα



ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ
ΚΡΙΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ
Ο ΦΑΙΔΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΥ ΑΦΗΓΕΙΤΑΙ
ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ - "Ο ΤΡΟΦΙΜΟΣ"
ΚΡΗΤΙΚΗ ΓΙΑ ΤΟΝ "ΤΡΟΦΙΜΟ"
ΠΟΙΗΣΗ - "Ο ΜΙΚΡΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ"
ΔΙΗΓΗΜΑ "Η ΜΟΝΑΧΗ"
Created by Hellas Internet