Home > ΑμεΑ > 04.08.2007 - ΑμεΑ: Κοινωνικό κράτος... ή όχι ακόμα;


 Του Γιάννη Γιάλλουρου*

Ακόμα και μέχρι σήμερα, οι δείκτες συχνότητας των ατυχημάτων και των θανάτων από τροχαία ατυχήματα στη χώρα μας είναι από τους κορυφαίους στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Λίγο πολύ οι εκάστοτε κυβερνήσεις ισχυρίζονται ότι έχουν λάβει τα μέτρα τους και μειώνονται τα ατυχήματα. Το ερώτημα είναι αν οι συνάνθρωποί μας που τυχαίνουν θύματα τροχαίων ατυχημάτων λαμβάνουν την πρόνοια και περίθαλψη από το κοινωνικό μας κράτος. Αναφερόμαστε στους συνανθρώπους που έχασαν το πόδι τους, ένα μάτι, το χέρι και γενικότερα σε εκείνους που έγιναν άτομα με αναπηρία από τροχαίο ατύχημα.
Η ψυχική οδύνη των θυμάτων αυτών είναι τεράστια. Άλλοι δεν την αντέχουν και κυριεύονται από κατάθλιψη. Άλλοι έχουν ψυχικές δυνάμεις ή και υποστήριξη από τους οικείους τους και καταφέρνουν να ορθοποδήσουν γερά. Όλοι τους όμως αντιμετωπίζουν τις γραφειοκρατικές διαδικασίες που μόνο απλές δεν είναι, ενώ σε μερικές περιπτώσεις είναι παράλογες.
Πρόσφατα είχα μια συζήτηση με έναν καλό μου φίλο, τον Βαγγέλη, ο οποίος διανύει την δεύτερη δεκαετία της ζωής του πάνω σε αναπηρικό καρότσι. Από αυτοκινητιστικό. Έμεινε έγκλειστος σχεδόν ένα εξάμηνο στο δωμάτιό του επειδή άλλαξε η ζωή του από την άτυχη στιγμή εκείνη. Τι έγινε όμως και με έκανε να αναφέρω τη περίπτωσή του;
Τα λόγια του «πήγα στην Γερμανία διότι στην Ελλάδα δεν υπάρχει αξιόλογο κέντρο αποκατάστασης λειτουργικότητας των ατόμων με κινητικά προβλήματα» με έκαναν να αναρωτηθώ: Εν έτος 2007, λοιπόν, δεν έχουμε αξιόλογο κέντρο αποκατάστασης;
Διαβάζω τις εφημερίδες για τις επιτυχίες ορισμένων Ελλήνων ιατρών επιστημόνων που εργάζονται στο εξωτερικό και αναρωτιέμαι γιατί δεν εργάζονται στην Ελλάδα;
Οι λόγοι είναι πολλοί. Από ποιόν να ξεκινήσω να σας αναφέρω; Ούτε εγώ δεν μπορώ να ταξινομήσω σε αριθμητική ιεραρχία τους λόγους κατά περίπτωση σοβαρότητας. Διότι, απλούστατα όλοι οι λόγοι είναι σοβαροί! Πάντως, θα αναφέρω δυο λόγους για την περίπτωσή μας εδώ:
· Δεν επενδύονται αρκετά κονδύλια στο τομέα έρευνας και τεχνολογίας.
· Δεν υπάρχουν πολλές θέσεις αλλά ούτε μεγάλες νοσοκομειακές μονάδες που να μπορούν να αποθεραπεύσουν κι αποκαταστήσουν λειτουργικά τα άτομα με κινητικά προβλήματα.
Αναγκάζουμε τους Έλληνες ιατρούς μας λοιπόν για πολλούς λόγους να εργάζονται στο εξωτερικό. Κατά συνέπεια αναγκάζονται τα θύματα των τροχαίων να πηγαίνουν στο εξωτερικό για την θεραπεία κι αποκατάστασή τους. Όσοι έχουν βέβαια την οικονομική δυνατότητα. Οι υπόλοιποι μένουν καθηλωμένοι στον βωμό της κρατικής γραφειοκρατίας για να τους αναλάβει κάποιος ιατρός και φυσιοθεραπευτής, για όσα βεβαίως τους εγκρίνει ο ασφαλιστικός τους φορέας.
Το συμπέρασμα είναι ότι δεν έχουμε ακόμη εν έτος 2007 επαρκές κοινωνικό κράτος με αξιόλογες μονάδες περίθαλψης. Άραγε, μήπως πρέπει να υιοθετήσουμε το σουηδικό μοντέλο περίθαλψης; Μήπως πρέπει να επανασχεδιαστεί το Εθνικό μας Σύστημα Υγείας; Αφήνουμε τα ερωτήματα αυτά και άλλα παρόμοια να τα αναλύσουμε σύντομα. Μένει να ευχηθούμε να μειώνονται τα ατυχήματα και να μην έχουμε θύματα.
*O δημοσιογράφος Γιάννης Γιάλλουρος είναι γενικός Γραμματέας της Ομοσπονδίας Κωφών Ελλάδφος, από το 2001. Το παραπάνω κείμενο δημοσιεύθηκε στο 5ο φύλλο της διαδημοτικής εφημερίδας "εξελίξεις", που κυκλοφόρησε  στις αρχές Σεπτεμβρίου. 



04.06.2007 - ΑμεΑ: Πώς να πάμε βόλτα; Δρόμοι, φανάρια, μετρό και τραμ τους δυσκολεύουν τη ζωή.
10.05.2007 - ΑμεΑ: Απαγορευτικό το μπάνιο και η βόλτα. Επιτρέπεται να πάω στη θάλασσα;
08.04.2007 - Κυκλώματα εκμετάλευσης
28.02.2007 - Μια υπογραφή – Μια φωνή
Created by Hellas Internet