Home > e-ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ > 18.11.2008 Στερνό αντίο στο φίλο και συνάδελφο Γιώργο Κοίλιαρη


 

Το κείμενο που ακολουθεί εκφωνήθηκε, την Τρίτη, 18 Νοεμβρίου, στην εκκλησία Κωνσταντίνου & Ελένης, στο νεκροταφείο του Ζωγράφου, από τον Δημήτρη Γ. Καρανικόλα, ως ελάχιστος φόρος τιμής και ένδειξη σεβασμού στο φίλο και συνάδελφο Γιώργο Κοίλιαρη, που πρόωρα και άδικα έφυγε από κοντά μας, στις 15.11.2008. 

Νοιώθω βαρύ το χρέος αγαπημένε μας φίλε Γιώργο. Και είναι τριπλό. Πρώτα και πάνω απόλα για σένα. Για τους συναδέλφους μας στην ΕΡΤ αλλά και απέναντι στον εαυτό μου. Είναι χρέος μου Γιώργο να σου μιλήσω, όπως τόσες άλλες φορές.

Μου είναι απίστευτα δύσκολο να σταθώ τούτη την ώρα αντίκρυ σου. Είναι πέρα από τις αντοχές μου ακόμα και να προσπαθήσω να πω όσα θαρρώ ότι θάθελες εσύ να μας πεις και να κουβεντιάσουμε. Κι όμως Γιώργο θα το κάνω.

Δεν θέλω να μακούσεις. Όχι γιατί δεν μπορείς. Ούτε γιατί δε θέλεις. Απλά γιατί μέσα από τα άψυχα χαρτιά με τις διάφορες λέξεις και προτάσεις, θα προσπαθήσω να σου μιλήσω.

Φίλε, όλοι οι συνάδελφοι θάθελαν να σου μιλήσουν. Όχι για να σε κουράσουν. Απλά για να σου πουν κείνα που αισθάνονται. Κι είναι τόσα πολλά και σημαντικά.

Όλες τούτες τις μέρες, και ειδικά από το βραδάκι του Σαββάτου, έχω κουβεντιάσει με πολλούς.

Τούτες τις μέρες λοιπόν, αλλά και κείνες τις πολλές που πέρασαν, με ή χωρίς εσένα, κράταγα σημειώσεις απόσα μου έλεγαν. Όχι σε κάποιο μπλοκάκι ή σε δημοσιογραφικό κασετόφωνο. Στο νου και την ψυχή μου. Και τούτη ήρθα να καταθέσω στο φίλο μου, στο φίλο μας.

Είναι τραγικό, όμως, είναι απίστευτο, να μην μπορείς να αποκριθείς. Κι ας είμαστε όλοι εδώ κοντά σου. Σε έχουμε περιτειχίσει για να αποδώσουμε το ελάχιστο από κείνο που σου αξίζει: τιμή και σεβασμό.

Τίμησες τον εαυτό σου. Υπηρέτησες με τη ζωή σου το λειτούργημα του δημοσιογράφου. Στάθηκες αρωγός στους κατατρεγμένους της γης. Ανάδειξες με τη συμπεριφορά σου τη μεγαλοσύνη της ψυχής σου. Πιστοποίησες ότι η ανθρωπιά δεν έχει όρια. Ούτε σύνορα. Πάντα βέβαια όταν αυτή εκπορεύεται με περισσή αγάπη από ανθρώπους σαν εσένα.

Χτες το μεσημέρι, αγαπημένε μας Γιώργο, ήμουν στο μοντάζ. Δυο καλοί φίλοι και συνάδελφοι, μου εξιστόρησαν κάποια γεγονότα και θέλω να στα πω. Μου έλεγαν, ότι ο φίλος μας και συνάδελφός μας, ο Γιώργος ο Κοίλιαρης, λίγες μέρες πριν πάει στο Αφγανιστάν κουβέντιαζε μαζί τους. Κι άκου Γιώργο, ακούστε, τι τους έλεγε. Τους μίλησε για πρώτη φορά στη ζωή του για φόβο. Ναι φίλε. Φοβόταν ο Κοίλιαρης.

Κι όταν εκείνοι απορημένοι τον ρώτησαν γιατί, τους εξομολογήθηκε ότι θα ήταν η πρώτη φορά που θα έφευγε χωρίς να έχει στρατιωτική κάλυψη, είτε από Ελληνική δύναμη, είτε από τους Ταλιμπάν, είτε από τους Αμερικανούς.

Οι συνάδελφοι μοντέρ τον προέτρεψαν να μην πάει. Αλλά η απάντηση του ήταν αφοπλιστική: Έχω υποχρέωση να πάω φάρμακα στα μικρά παιδιά, τους είπε και πρόσθεσε: Θα πάω να αντικρίσω αυτά τα μάτια που όταν σε κοιτάνε νοιώθεις άλλος άνθρωπος.

Κι αυτό έκανες Γιώργο. Πήγες στο βορειοδυτικό Αφγανιστάν, στην περιοχή των Καλάς, στο Νουριστάν, όπου ζουν φυλές που θεωρούνται απόγονοι των ανδρών του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Αλλά δεν επέστρεψες όπως σε περιμέναμε όλοι. Έλεγες, σε άλλο συνάδελφο, με τι κόπο μάζεψες τα φάρμακα. Πως, δύο καμιόνια που τα μετέφεραν χάλασαν πριν φύγεις από την Ελλάδα, αλλά εσύ δεν τόβαζες κάτω. Ήσουν αποφασισμένος. Ξεπερνούσες τις δυσκολίες.

Όταν ήρθαν τα μαντάτα, από το μακρινό Αφγανιστάν, όλοι παγώσαμε. Δεν νεκρώσαμε όμως την ελπίδα αφού κάθε φορά γύριζες νικητής από τη μάχη.

Αγαπημένε φίλε, συνάδελφε Γιώργο ως τα τώρα δεν μάθαμε ακριβώς τι και πως έγινε.

Έτσι απλά τούμπαρε το αυτοκίνητο και χτύπησες; Ή μήπως έγινε κάτι άλλο. Τι έγινε τελικά Γιώργο;

Μήπως ήσουν μια ακόμα παράπλευρη απώλεια; Ποιοι ήταν αυτοί που δολοφόνησαν την ανεξάρτητη πληροφόρηση; Ποιοι ήταν εκείνοι που όπλισαν το χέρι που θανάτωσε την αλήθεια; Ποιοι είναι αυτοί που αποφάσισαν ότι η παρουσία σου ανάμεσά μας δεν είχε νόημα; Ποιοι είναι αυτοί που συνεχίζουν να δολοφονούν ανθρώπους, ιδέες, ιδανικά;

Ήταν δεδομένο φίλε και συνάδελφε πως από τη στιγμή που έγινε το κακό το επίσημο κράτος θα κινούσε γη και ουρανό για να σε σώσει. Το έκανε. Και τι μ΄ αυτό; Τι άλλαξε; Έφυγες χωρίς στρατιωτική κάλυψη και γύρισες με το C 130. Αλλά τούτη τη φορά εσύ ήσουν το πρόσωπο που προκαλούσε το ενδιαφέρον.

Τα επιτελικά στελέχη της δημοσιογραφικής μας οικογένειας, της ΕΡΤ ταξίδεψαν στο μακρινό Αμπού Ντάμπι, για να βρεθούν κοντά σου και να γυρίσετε μαζί στην πατρίδα. Γυρίσατε. Επέστρεψες.

Κι όλοι εμείς πιστεύαμε ότι πάλι κοντά μας θάσαι. Και να που μας γέλασες. Όχι γιατί τόθελες. Αλλά γιατί η μοίρα παίζει πάντα τα χειρότερά της παιχνίδια. Στο ΚΑΤ οι γιατροί πάλεψαν, αγωνίστηκαν …

Και νάμαστε τώρα εδώ να αποχαιρετάμε το φίλο, το συνάδελφο, τον άνθρωπο.

Τι να πρωτοθυμηθούμε και να μνημονεύσουμε τούτη την ώρα που η θύμηση του καθενός τρέχει αλαφιασμένη σε όσα απλόχερα πρόσφερες.

Στην σπάνια ευσυνειδησία σου; Στην απέραντη συναδελφικότητα; Στην προθυμία σου; Στο σεβασμό προς το συνάνθρωπο; Στην κατανόηση; Στην υπομονή;

Και σε τόσα πολλά που δυστυχώς πλέον είναι δυσεύρετα όχι μόνο στη δημοσιογραφική οικογένεια αλλά και στην κοινωνία.

Γιατί φίλε, όλα αυτά που είναι αυτονόητα σήμερα σπανίζουν. Γιατί ζούμε την καθημερινότητα με την παγκοσμιοποίηση της αρπαχτής. Της υποκρισίας. Της αναλγησίας. Της αναρρίχησης με δόλια μέσα, τσαλαπατώντας τον συνάδελφο, το φίλο. Ξεχνιέται η αξιοπρέπεια. Η ηθική. Ξεχνάμε την αγάπη, το σεβασμό, την αλήθεια.

Κι όλα αυτά εσύ μας τα δίδαξες ή κατά περίπτωση μας απέτρεπες με τον πιο απλό τρόπο, να τα εφαρμόζουμε ή να τα αποφεύγουμε. Με την ειλικρίνεια στις σχέσεις σου, με φίλους και συναδέλφους.

Φίλε Γιώργο, αγαπημένε συνάδελφε. Έχω συμπληρώσει επίσημα 27 χρόνια στη δημοσιογραφία και πραγματικά νοιώθω πολύ μικρός, ασήμαντος, μπροστά στο μέγεθος της δικής σου δημοσιογραφικής οντότητας.

Είχες τόσα πολλά εύσημα και παράσημα από τις αναρίθμητες δημοσιογραφικές σου επιτυχίες. Βέβαια αντιστρόφως δυσανάλογα με εκείνα που θα έπρεπε να σου έχουν αποδώσει ως ελάχιστο της μοναδικής προσφοράς σου στο λειτούργημά μας.

Δεν εξαργύρωσες τα βαρύγδουπα ομολογουμένως διαπιστευτήριά σου ούτε με χρήματα, ούτε με οφίτσια. Δεν ήσουν ποτέ υλιστής. Ούτε επέλεγες ρεπορτάζ, ανάλογα με την αμοιβή και τη βαρύτητα του θέματος. Έτρεχες ατέλειωτες μέρες και νύχτες σε όλα τα μέρη του κόσμου, εκεί που οι σφαίρες πέφτουν σαν το χαλάζι. Και όταν επέστρεφες πάλι έτρεχες να κάνεις κιου στις ουρές των ασφαλισμένων του ΙΚΑ. Στις γειτονιές. Στα λιμάνια, Στις φωτιές. Παντού. Όπου υπήρχε είδηση. Γιατί ήσουν δημοσιογράφος και όχι κατακτητής του κανεπέ.

Δεν αξίωσες καρέκλες. Διατηρούσες την αγωνία του μεροκάματου. Η μόνη σου απαίτηση ήταν ένας εικονολήπτης κι ένα τηλέφωνο για να μιλάς με το γραφείο ρεπορτάζ. Και αυτό σου ήταν αρκετό για να βγάλεις το θέμα.

Έκανες πάντα στην άκρη για να βγουν στα παράθυρα οι νεότεροι, που είχαν ανάγκη την πρόσκαιρη δημοσιότητα με τις εφήμερες απολαβές, χωρίς να μπορούν να διεισδύσουν στις αληθινές αξίες της ζωής, της δημοσιογραφίας.

Οι γονείς σου, εκείνοι οι άνθρωποι που ενστάλαξαν στην ψυχή σου το σεβασμό για τις αναγνωρισμένες αξίες και προπάντων την ενσυνείδητη θέληση για τη διατήρησή τους, θα πρέπει νάναι περήφανοι για σένα. Θα πρέπει να σε αγναντεύουν με περισσή ικανοποίηση και να σε προσμένουν με λαχτάρα εκεί πάνω.

Δεν τσακώθηκες ποτέ με κανέναν για το αν θα κάνεις εσύ το ζωντανό. Δεν ήσουν ποτέ καλαμοκαβαλάρης. Πάρκαρες στο προαύλιο τη μηχανή σου και όχι το καλάμι στο γραφείο σου.

Αλλά ξέχασα ότι εσύ δεν ανήκεις στο κογκλάβιο. Δεν είχες μπάρμπα στην… Κορώνη, γι΄ αυτό παρέμεινες μήνες άνεργος. Ήσουν και παρέμεινες περήφανος. Ήσουν και παρέμεινες αληθινά σεμνός και ταπεινός.

Μπόρεσες και άντεξες 39 μέρες κι άλλες τόσες νύχτες. Από τη μέρα που επέστρεψες δεν ήθελα να έρθω εκεί στην Εντατική, γιατί μόλις την επόμενη είχα μάθει τα χαμπέρια και στουρθοκαμίλιζα. Πίστευα ότι θα τα καταφέρεις. Γελάστηκα. Γελαστήκαμε.

Εσύ ο μάχιμος, ο μπαρουτοκαπνισμένος δημοσιογράφος. Ο μαχητής. Ο φίλος μας. Ο ρεπόρτερ της πρώτης γραμμής. Ο άνθρωπος. Ο ανθρωπιστής. Ο υπηρέτης της αλήθειας. Ο αληθινός.

Το 2003 εξέδωσες το βιβλίο σου με τον προφητικό -ως προς το τέλος της ζωής σου- τίτλο «Αδιέξοδος Νοέμβρης». Ούτε εσύ δεν φανταζόσουν το τραγικό σου τέλος όταν το 1994 προσπάθησαν να σε δολοφονήσουν. Τόκαναν 14 χρόνια αργότερα.

Γλίτωσες στο φλεγόμενο Λίβανο, το 1981, από τα θραύσματα οβίδας, γλίτωσες στο Ιράκ πριν από σχεδόν ένα χρόνο. Κι όσο οι αντιξοότητες σε έπαιρναν στο κατόπι τόσο εσύ τις αψηφούσες και ταξίδευες.

Στο πολύπαθο Κουρδιστάν, στις εμπόλεμες ζώνες της Τουρκίας, στον Πόλεμο του Κόλπου, στη Βοσνία, στο Ναγκόρνο Καραμπάχ, πέρασες δια πυρός και σιδήρου στο Νταφούρ.

Επιβίωσες σε δύσκολες συνθήκες κάνοντας ρεπορτάζ στο Αφγανιστάν, κοντά στους Ταλιμπάν, μέσα σε αμερικανικές δυνάμεις, στα στρατόπεδα της Αλ Κάιντα.

Έφυγες σε δύσκολους καιρούς. Δε θα μας εξιστορείς τις μοναδικές του εμπειρίες από τα μέτωπα του πολέμου. Ούτε από αυτά των κοινωνικών αγώνων. Ούτε βέβαια θα μας περιγράφεις τους τσακωμούς σου με τους επικεφαλής των δυνάμεων καταστολής όταν εφορμούσαν βάναυσα σε εργάτες και φοιτητές. Δεν μας περιγράφεις το ατελείωτο δράμα των Ιρακινών και των Αφγανών, ούτε φυσικά την απάνθρωπη καθημερινότητα των αναλώσιμων Αμερικανών στρατιωτών.

Είναι δυσβάσταχτο να χάνονται οι λιγοστοί ενάρετοι. Η ιδέα της μόνιμης πια απουσίας σου, όταν καταλαγιάσει μέσα μας ως πραγματικότητα, θα ιχνογραφήσει σκοτεινό και δυσαναπλήρωτο κενό. Ας μην πενθήσουμε μόνο τον φίλο μας που έφυγε νωρίς. Ας πενθήσουμε την απουσία από τη ζωή μας του κριτικού και ανήσυχου πνεύματος. Της ακεραιότητας. Της ευγένειας. Της αθωότητας και της ευθύτητας.Το ήθος σου αφόπλιζε και προκαλούσε όλους όσοι είχαν την τύχη να βρεθούν πλάι σου. Είμαστε ευγνώμονες που μας θεωρούσες φίλους σου, είμαστε τυχεροί που άνθρωποι σαν εσένα φώτιζαν και θα φωτίζουν τη ζωή μας.

Και τώρα φίλε Γιώργο, σε λίγο δηλαδή, φτάνουμε στην κορύφωση της σεμνής τελετής του αποχωρισμού.

Κάνεις λάθος Γιώργο. Δεν χωρίζουμε. Οι αληθινοί φίλοι δεν απομακρύνονται ποτέ ο ένας από τον άλλο. Θα έχουμε το λαμπερό σου παράδειγμα να μας οδηγεί και να μας ορμηνεύει.

Θάχουμε τις διδαχές σου. Θα θυμόμαστε ότι δεν έκανες δημοσιογραφία από το τηλέφωνο ή από το γραφείο. Θα θυμόμαστε ότι μας δίδασκες ήθος και ηθική. Θα έχουμε οδηγό το λαμπρό σου παράδειγμα συναδελφικής αλληλεγγύης.

Θα κρατήσουμε το πηγαίο σου χαμόγελο και το ευρηματικό σου χιούμορ.

Θα θυμάμαι πάντα, θα θυμόμαστε όλοι, ότι δεν φτιασιδωνόσουν. Ότι ήσουν αληθινός και αυθόρμητος. Ότι ήσουν παλικάρι. Τόλεγε η ψυχή σου. Τόλεγε η καρδιά σου.

Στο καλό ξεχωριστέ συνάδελφε. Αγαπημένε φίλε. Σπάνιε άνθρωπε. Γιώργο μας.



02.04.2009 Στον αέρα η περιφερειακή του Υμηττού
29.11.2008 - Συνάντηση Ειρήνης στη μνήμη του Γ. Κοίλιαρη
23.11.2008 - Διαλύεται (;) εις τα εξ ων συνετέθη
16.11.2008 - Επιστροφή στα σωστά μπασκετικά μονοπάτια
15.11.2008 - Δίκαιη νίκη και κορυφή για τις κορασίδες
10.11.2008 - Νίκη με καλό πρώτο ημίχρονο
09.11.2008 - Οι κορασίδες κέρδισαν και τον Αστέρα
02.11.2008 - Εξ ιδίων η... χλεύη
18.10.2008 - Κέρδισαν το Π. Φάληρο με όπλο την άμυνα
12.10.2008 - Και φέτος στο final4 το Καλαμάκι
11.10.2008 - Ανατροπή και νίκη για τις μικρές του Καλαμακίου
05.10.2008 - Ρεπετισιόν για το Καλαμάκι στο κύπελλο
04.10.2008 - Πρεμιέρα με ήττα για τις κορασίδες
27.09.2008 - Στη μνήμη Αγγελικής Λιανού
26.08.2008 - ΡΕΜΑ ΠΙΚΡΟΔΑΦΝΗΣ: Κόκκινη κάρτα από το ΣτΕ
ΑΡΧΕΙΟ ΕΓΓΡΑΦΩΝ ΤΟΥ 2008
ΑΡΧΕΙΟ ΕΓΓΡΑΦΩΝ ΤΟΥ 2007
ΑΡΧΕΙΟ ΕΓΓΡΑΦΩΝ ΤΟΥ 2006
ΑΡΧΕΙΟ ΕΓΓΡΑΦΩΝ ΤΟΥ 2005
ΑΡΧΕΙΟ ΕΓΓΡΑΦΩΝ ΤΟΥ 2004
ΑΡΧΕΙΟ ΕΓΓΡΑΦΩΝ ΤΟΥ 2003
Created by Hellas Internet