Home > e-ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ > 29.11.2008 - Συνάντηση Ειρήνης στη μνήμη του Γ. Κοίλιαρη


Ολοκληρώθηκε αργά το απόγευμα με επιτυχία η Βαλκανική Συνάντηση Ειρήνης, η οποία διοργανώθηκε από την «Συμμαχία σταματήστε τον πόλεμο», στο αμφιθέατρο της Νομικής σχολής. Αντιπροσωπείες από την Πολωνία, το Ιράκ, τη ΦΥΡΟΜ, το Πακιστάν έδωσαν άλλη διάσταση και πολιτική χροιά στη συνάντηση. Όλοι πάντως όρισαν το νέο τους ραντεβού τον Απρίλιο στο Στρασβούργο, όπου θα γιορταστούν τα 60 χρόνια από την ίδρυση του ΝΑΤΟ.

Η Συνάντηση ήταν αφιερωμένη στη μνήμη του πολεμικού ανταποκριτή της ΕΡΤ Γιώργου Κοίλιαρη, ο οποίος σε ανθρωπιστική αποστολή τραυματίστηκε στο Αφγανιστάν και υπέκυψε στο ΚΑΤ.

Στο τέλος της ημερίδας προβλήθηκε βίντεο για τον Γιώργο Κοίλιαρη και αμέσως μετά απηύθυνε χαιρετισμό ο Δημήτρης Καρανικόλας. Ακολουθεί το σχετικό κείμενο:

 

Και μόνο το γεγονός πως βρίσκομαι σε ένα χώρο ο οποίος αποτελεί κομμάτι της σύγχρονης ιστορίας του τόπου μας, είναι για μένα ξεχωριστή τιμή. Κι αν κάποιος συνυπολογίσει πως η εκδήλωση είναι αφιερωμένη στο φίλο και συνάδελφο Γιώργο Κοίλιαρη, τότε διπλασιάζεται η τιμή και υπερπολλαπλασιάζεται η ευθύνη του ομιλούντος.

Ο καθένας από μας θα προτιμούσε ο Γιώργος Κοίλιαρης να είναι τούτη την ώρα εδώ μαζί μας από το να βλέπετε κάποιον ο οποίος με αφορμή τον πρώτο θάνατο έλληνα δημοσιογράφου σε εμπόλεμη περιοχή να σας μιλάει με ουσιαστικό στόχο να συμβάλλει, έστω και κατ΄ ελάχιστο, στο να σταματήσουν οι πόλεμοι.

Όλη η αλήθεια για τον άδικο χαμό του Γιώργου Κοίλιαρη είναι αποτυπωμένη σ΄ ένα γράμμα, το οποίο άντλησα από το ίντερνετ και απευθύνεται στον άνθρωπο που φέρει τη ηθική και πολιτική ευθύνη για τους πολέμους, απανταχού της γης . Είναι γραμμένο από τον Χάρη Μπολανάκη. Τι εστί Χάρης; Ένα παιδί, μαθητής του 8 δημοτικού σχολείου στα Χανιά. Ακούστε τι γράφει ο μικρός Χάρης:

 

Κύριε Μπους,

Αποφάσισα να γράψω ένα γράμμα για να σου ζητήσω να σταματήσεις τον πόλεμο.

Βλέπω καθημερινά, τις καταστροφές που γίνονται και τις ζωές που χάνονται άδικα και αισθάνομαι πολύ άσχημα. Σκέφτομαι τα παιδιά της ηλικίας μου να ζουν με το φόβο, να μην έχουν φαγητό και νερό, να χάνουν τους γονείς τους, να μην πηγαίνουν σχολείο. Κι όλα αυτά εξαιτίας σου. Άσε τους λαούς να λύσουν τα προβλήματά τους μόνοι τους! Σταμάτα να σκέφτεσαι μόνο το πετρέλαιο και τα χρήματα. Σκέψου τις ζωές των αθώων, και ότι μολύνεις το περιβάλλον και καταστρέφεις τις χώρες και τον πολιτισμό τους!

 

Βρίσκω μάλλον απίθανο η έκκληση του μικρού μας ήρωα να εισακουσθεί.

 

Ο πόλεμος στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, σε κάθε γωνιά του πλανήτη μας είναι ένα ακόμα αιματηρό ολίσθημα. Δεν είναι τίποτε άλλο από έκφραση της αλαζονείας του πλανητάρχη και των ομοϊδεατών του. Οι καταπιεσμένοι και καταφρονεμένοι, στην συντριπτική τους πλειονότητα Μουσουλμάνοι, δηλαδή μιλάμε για περίπου 2 δις ανθρώπους στη γη, αναζητούν δια του δικού τους Θεού τη δικαίωση. Στις προσευχές τους του ζητούν να τους οδηγήσει σε ιερό πόλεμο κατά των αλλοθρήσκων και των άπιστων.

Όσο περνούν τα χρόνια και αυτός ο φαύλος κύκλος του αίματος μεγαλώνει τόσο ο κάθε ένας από εμάς θα διατηρεί τον τίτλο του υποψήφιου θύματος πολέμου.

Ο ανθρώπινος πολιτισμός προσμετρά περί τα 10.000 χρόνια. Κι όμως όλοι αυτοί οι αιώνες φαίνεται πως ήταν λίγοι τελικά για μας μάθουν πως εκτός από τη βία και τον πόλεμο υπάρχει ο διάλογος, η ανοχή και η αποδοχή, η διαλλακτικότητα, η αποστροφή στη βία. Έτσι λοιπόν έχει δίκιο ο ποιητής και Πρύτανης του Πολυτεχνείου της Κρήτης Γιάννης Φίλης, ο οποίος θεωρεί πως ο πολιτισμός από αυτή την άποψη, συνιστά μόνο επίχρισμα του ανθρώπινου πρωτογονισμού.

Και τούτον ακριβώς τον πρωτογονισμό πλήρωσε με τη ζωή του ο Γιώργος Κοίλιαρης. Ο τραυματισμός του έγινε κάτω από συνθήκες οι οποίες μέχρι τώρα δεν έχουν γίνει ξεκάθαρες. Κάτω από συνθήκες οι οποίες γεννούν πολλά και ποικίλα ερωτηματικά.

Ξέρουμε όλοι πως ο Γιώργος δεν υπολόγιζε τίποτα μπροστά στο ρεπορτάζ αλλά κυρίως μπροστά στον παράγοντα άνθρωπος. Και ακριβώς γι΄ αυτό βρέθηκε στο μακρινό Αφγανιστάν. Για να πάει βοήθεια σε κάποιο χωριό, απλά και μόνο γιατί το είχε υποσχεθεί. Απλά και μόνο γιατί ο φίλος κι συνάδελφός μου Γιώργος Κοίλιαρης ήταν άνθρωπος.

Κι ας φοβόταν πριν πάει σε αυτή την τελευταία του αποστολή. Έφυγε χωρίς να έχει απολύτως καμία στρατιωτική κάλυψη, γι΄ αυτό εξέφρασε τους φόβους του. Έφυγε μεταφέροντας, συν τοις άλλοις, βοήθεια από το δήμο της Αθήνας και υλικό από το υπουργείο Πολιτισμού. Και μόνο αυτή η παράμετρος της αποστολής του Γιώργου Κοίλιαρη είναι ικανή να εγείρει πλείστες όσες ευθύνες. Εδώ όμως οι ευθύνες είναι οι πρώτα και πάνω απ΄ όλα ηθικές. Υπάρχουν ηθικοί αυτουργοί.

Ο τραυματισμός και στη συνέχεια ο θάνατος του Γιώργου Κοίλιαρη, πιστοποιεί για πολλοστή φορά την πολιτική Μπους, τους σκοπούς του ΝΑΤΟ, τη στάση της ΕΕ. Κι ακόμα τη στάση της ελληνικής κυβέρνησης η οποία την υιοθετεί με τη συμμετοχή της ελληνικής δύναμης στα πεδία των μαχών.

Είναι δεδομένο πως οι εκπρόσωποι του τύπου, και δεν εννοώ μόνο τους δημοσιογράφους, αλλά πρωτίστως τους τεχνικούς, πληρώνουν βαρύ φόρο αίματος στα πεδία των μαχών. Στο Ιράκ από την στιγμή της αμερικανικής εισβολής, τον Μάρτη του 2003, έχουν σκοτωθεί πάνω από 200 άνθρωποι των ΜΜΕ.
Στον 20ετή πόλεμο του Βιετνάμ έχασαν τη ζωή τους 63 δημοσιογράφοι. Στη Γιουγκοσλαβία από το 1991 μέχρι το 1995 σκοτώθηκαν 49 δημοσιογράφοι, ενώ στην Αλγερία, την περίοδο των δραματικών γεγονότων του 93 με 1996 έχασαν τη ζωή τους 57 δημοσιογράφοι και 20 τεχνικοί.
Λίγοι μόνο αριθμοί, ψυχροί κατά τα λοιπά, οι οποίοι αναδεικνύουν όχι μόνο την επικινδυνότητα του επαγγέλματος για την κάλυψη των πολεμικών συγκρούσεων, αλλά κυρίως το γεγονός πως οι εργαζόμενοι στον γραπτό και τον ηλεκτρονικό τύπο αποτελούν μέρος του κάθε πολέμου, είτε ως παράπλευρες απώλειες είτε ως επιλεγμένοι στόχοι.
Κι όμως μπροστά σε αυτή τη συνεχιζόμενη σφαγή συνανθρώπων μας, η παγκόσμια κοινότητα σφυρίζει αδιάφορα και ίσως περιφρονητικά. Δεν τους προκαλούν καμία αίσθηση οι εικόνες των νεκρών αμάχων. Ούτε των στρατιωτών οι οποίοι επιστρέφουν στην πατρίδα τυλιγμένοι με τη σημαία. Ούτε φυσικά οι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ. Ούτε βέβαια δίνουν δεκάρα για την απώλεια του Γιώργου Κοίλιαρη και τόσων άλλων. Αντίθετα με κυνισμό εμφανίζονται και δημοσιοποιούν το επόμενο γεωγραφικό μήκος και πλάτος όπου θα υπάρξει νέα εκατόμβη νεκρών.
Θα ήμουν αφελής αν πίστευα πως τα λεπτά που προσπάθησα να τραβήξω την προσοχή σας είναι ικανά για να φέρουν από μόνα τους κάποιο αποτέλεσμα. Όμως αισθάνομαι πως η παρουσία μου αποτελεί επιταγή συνείδησης. Μπορώ να ενώσω τη φωνή μου με τη δική σας. Να ενώσουμε τις φωνές μας με τα εκατομμύρια των συνανθρώπων σε κάθε γωνιά που οραματίζονται κάτι διαφορετικό από τον σημερινό κόσμο. Αρκεί να πιστέψουμε πως όλοι μαζί έχουμε τη δυνατότητα να αλλάξουμε κάτι.

 

 



02.04.2009 Στον αέρα η περιφερειακή του Υμηττού
23.11.2008 - Διαλύεται (;) εις τα εξ ων συνετέθη
18.11.2008 Στερνό αντίο στο φίλο και συνάδελφο Γιώργο Κοίλιαρη
16.11.2008 - Επιστροφή στα σωστά μπασκετικά μονοπάτια
15.11.2008 - Δίκαιη νίκη και κορυφή για τις κορασίδες
10.11.2008 - Νίκη με καλό πρώτο ημίχρονο
09.11.2008 - Οι κορασίδες κέρδισαν και τον Αστέρα
02.11.2008 - Εξ ιδίων η... χλεύη
18.10.2008 - Κέρδισαν το Π. Φάληρο με όπλο την άμυνα
12.10.2008 - Και φέτος στο final4 το Καλαμάκι
11.10.2008 - Ανατροπή και νίκη για τις μικρές του Καλαμακίου
05.10.2008 - Ρεπετισιόν για το Καλαμάκι στο κύπελλο
04.10.2008 - Πρεμιέρα με ήττα για τις κορασίδες
27.09.2008 - Στη μνήμη Αγγελικής Λιανού
26.08.2008 - ΡΕΜΑ ΠΙΚΡΟΔΑΦΝΗΣ: Κόκκινη κάρτα από το ΣτΕ
ΑΡΧΕΙΟ ΕΓΓΡΑΦΩΝ ΤΟΥ 2008
ΑΡΧΕΙΟ ΕΓΓΡΑΦΩΝ ΤΟΥ 2007
ΑΡΧΕΙΟ ΕΓΓΡΑΦΩΝ ΤΟΥ 2006
ΑΡΧΕΙΟ ΕΓΓΡΑΦΩΝ ΤΟΥ 2005
ΑΡΧΕΙΟ ΕΓΓΡΑΦΩΝ ΤΟΥ 2004
ΑΡΧΕΙΟ ΕΓΓΡΑΦΩΝ ΤΟΥ 2003
Created by Hellas Internet