Home > ON ROAD > Λίμνες Βόρειας Ιταλίας


Στο οδοιπορικό είχα πολύτιμη βοήθεια και συντροφιά από το GPS (Οδηγό Πλοήγησης) της Garmin nuvi 7600, που μου πρόσφερε φιλικά (και για δοκιμή) ο διευθυντής marketing της εταιρίας κ. Τάσος Κανελλόπουλος, τον οποίο ευχαριστώ ιδιαίτερα.

Άλιμος, Πάτρα, Ανκόνα

Το ταξίδι άρχισε (Δευτέρα, 30 Ιουνίου 2008) με μια απρόσμενη πτώση, στη δεύτερη πλατεία της Ηλιούπολης, όταν από τα αριστερά, κάποιος μεσήλικας, με έκανε «σάντουιτς», χωρίς στην πραγματικότητα ο «δράστης» να έδειξε ότι κατάλαβε ποτέ τι έκανε. Λίγη σκόνη και κάτι γρατζουνίσματα στα προστατευτικά κάγκελα ήταν τα αποτελέσματα της πτώσης. Τρεις βοήθησαν να σηκώσω τη μηχανή (ζύγιζε περίπου 300 κιλά) και με κακή ομολογουμένως διάθεση συνέχισα για να φτάσω στην Πάτρα και στο λιμάνι.

Ο δυνατός αέρας μέχρι την Κόρινθο (από Αττική οδό) και ο τραγικός Εθνικός Δρόμος, Κορίνθου Πατρών ήταν οι «αντίπαλοί» μου. Πάντως, μου έκανε εντύπωση πως ακόμα και οι οδηγοί φορτηγών ήταν μετρημένοι. Δυστυχώς η ελλιπής (σ.σ.: ίσως λόγω της ώρας, 14.00) τροχονόμευση βοήθησε κάποιους να κάνουν τις «μαγκιές» τους, βγαίνοντας εξαιρετικά επικίνδυνα στο αντίθετο ρεύμα και φυσικά τρέχοντας σαν δαιμονισμένοι.

Αλήθεια, κύριοι ανευθυνοϋπεύθυνοι, που τόσα χρόνια μας τα παίρνεται από τα διόδια και τόσους άλλους έμμεσους φόρους, αφού δεν αξιωθήκατε να φτιάξατε έναν ασφαλή δρόμο γιατί δεν «στήσατε» ένα διαχωριστικό τείχος; Μήπως κάποιος από σας, κύριοι ανευθυνοϋπεύθυνοι, μπορεί να υπολογίσει πόσες ζωές θα είχαν σωθεί, μόνο με αυτό το τείχος;

Τα συνολικά 240 km, από το σημείο εκκίνησης, (με την πτώση και τις λοιπές καθυστερήσεις) «έφυγαν» σχετικά γρήγορα, σε περίπου 2 ώρες και 30 λεπτά, μέχρι το τελευταίο βενζινάδικο, πριν τον παραλιακό της Αχαϊκής πρωτεύουσας, που σε οδηγεί στα γραφεία των ναυτιλιακών εταιρειών, για τσεκάρισμα και παραλαβή της κάρτας επιβίβασης.

Στις 17.00 άρχισε η επιβίβαση. Ο ύπαρχος είχε τη διάθεση να με διευκολύνει τόσο με τη μηχανή όσο και με τις βαλίτσες. Έτσι γλίτωσα αρκετό κουβάλημα και ταλαιπωρία. Χωρίς προβλήματα ή απρόοπτα πέντε ώρες μετά τον απόπλου (τα μεσάνυχτα) πιάσαμε Ηγουμενίτσα. Φύγαμε με περίπου μία ώρα καθυστέρηση και στο τέλος ήταν ανάλογη η καθυστέρηση στον κατάπλου, στο λιμάνι της Ancona. Αντί για 15.00 φτάσαμε λίγο πριν τις 16.00, την επομένη (Τρίτη, 1 Ιουλίου 2008) κάνοντας ομολογουμένως πολύ καλό ταξίδι, με ένα σύγχρονο και άνετο πλοίο.

Κατά την άποψή μου, πλέον, πρέπει να φεύγεις με το μεταμεσημεριανό (14.00) και όχι με το απογευματινό (19.00), παρά το γεγονός ότι έχεις όφελος κάποια ευρώ. Έτσι, χωρίς πίεση, μπορείς να φτάσεις όπου θέλεις, έχοντας μάλιστα τη δυνατότητα να ξεκουραστείς, αλλά κυρίως να αξιοποιήσεις όλη τη μέρα.

 Ανκόνα, Γκάρντα

 Από το λιμάνι της Ancona (16.20) χρειάστηκα περίπου 15 λεπτά για να μπω στην autostrada. Στην έξοδο, μετά την αποβίβαση από το πλοίο, απαιτείται μεγάλη προσοχή μια που οι οδηγοί φορτηγών και ρυμουλκών με ρυμουλκούμενο δεν φάνηκε να νοιάζονταν για το… δίτροχο. Βγαίνοντας, λοιπόν, από το λιμάνι ακολούθησα την κατεύθυνση Bologna (Α 14).

Στην «πύλη υποδοχής» των εξερχόμενων οχημάτων παρέλαβα το bilgietto (σ.σ.: εισιτήριο) το οποίο εννοείται ότι δεν πρέπει να χαθεί, γιατί όταν αποφασίσετε να βγείτε από την autostrada θα αντιμετωπίσετε προβλήματα.

Σε όλη τη διαδρομή, μέχρι Bologna, συνάντησα πάρα πολλά φορτηγά, κυρίως στα πρώτα 130 km, όπου το πρόβλημα οξύνεται και από τις μόλις δύο λωρίδες κυκλοφορίας. Ειδικά στα πρώτα 50 km η κατάσταση ήταν αφόρητη. Μάλιστα, σε ελάχιστες περιπτώσεις το κοντέρ έδειξε 120km/h. Στη συνέχεια αυξάνονται, κατά μία, οι λωρίδες και πριν την Bologna γίνονται 4.

Η… πανδαισία κρατάει για περίπου 60 km, αλλά το γκάζι ανοίγει, πάντα υπό το φόβο των φορτηγών. Συνέχιζα χωρίς να «παρασυρθώ» από τις… οδηγίες του GPS και χωρίς να βγω σε κάποια από τις εξόδους για San Marino, Milano ή Firenze.

Προσπερνώντας τις εξόδους για Bologna συνέχισα προς Verona, μπαίνοντας στην autobrennero (A 22), χωρίς πάλι να «υπακούσω» σε καμία εντολή περί εξόδου. Έτσι, 18 km μετά το ύψος της Verona έκανα τη μία και μοναδική έξοδο, στο Affi. Πλήρωσα κατ΄ αρχήν 19,10 ευρώ για διόδια και αμέσως μετά «φούλαρα» με 1,547 το λίτρο.

Τα έργα, που ήταν σε εξέλιξη σε κάποιες πλατείες στο Affi, μπέρδεψαν το GPS, το οποίο «επανυπολόγιζε» διαρκώς. Τελικά έπειτα από καναδυό κύκλους έφτασα 3 km πριν την Garda. Ο ήλιος άρχισε να χάνεται πίσω από τους λόφους και τα βουνά. Η ταμπέλα έγραφε Bardolino, στο οποίο αποφάσισα ότι μπορεί να γίνει η πρώτη διανυκτέρευση. Που να φανταστώ ότι τελικά θα έμενα τέσσερα βράδια. Μπήκα στο δεύτερο ξενοδοχείο που εντόπισα (σ.σ.: το πρώτο κόστιζε 145 ευρουδάκια) και αφού βεβαιώθηκα πως η μηχανή θα είναι απόλυτα ασφαλής άρχισα τη διαδικασία ξεφορτώματος.

Σε ότι αφορά στα της οδήγησης, 120 km μετά την Ancona σταμάτησα για 20 λεπτά και μετά τα υπόλοιπα 250 km μέχρι το Affi, έγιναν χωρίς στάση, σε σχεδόν τρεις ώρες, αλλά με αρκετή κίνηση, όπως προανέφερα. Σε κάποιο σημείο, με τις τέσσερις λωρίδες, το GPS κατέγραψε ταχύτητα 183 km/h. Η ταχύτητα βγήκε, χωρίς «ζόρι» ή το ανάλογο κυνηγητό. Ανάλογες ταχύτητες βγήκαν σε άλλα σημεία, τις επόμενες μέρες, με καταγεγραμμένη ως ανώτατη τα 193 km/h.

 Λίμνη Γκάρντα

Η επόμενη μέρα (Τετάρτη, 2 Ιουλίου 2008) με βρήκε στη Lago di Garda, τη γενέτειρα του Βιργίλιου. Περιτοιχισμένη από μεσαιωνικά χωριουδάκια και πανέμορφη φύση, με υπέροχο κλίμα, ήταν και παραμένει δημοφιλής παραθεριστικός προορισμός στους περίφημους Δολομίτες, στις πλαγιές των Άλπεων. Η χερσόνησος Σιρμιόνε, με την ομώνυμη κωμόπολη, αποτελεί το πιο ονομαστό θέρετρο της λίμνης. Γραφικά πέτρινα σπίτια, στενά σοκάκια αλλά και το μεσαιωνικό φρούριο (Ρόκκα Σκαλίγκερα) συγκεντρώνουν τα στοιχεία εκείνα που αναζητεί o επισκέπτης.

Σαν πρώτη γεύση επέλεξα την κρουαζιέρα (Πέμπτη, 3 Ιουλίου 2008), όπου σε διάστημα 4 ωρών φτάσαμε στο βορειότερο σημείο, την πόλη Riva. Γενικότερα στην διαδρομή ξεκουράστηκα απολαμβάνοντας πανέμορφα αλπικά τοπία, πολυτελέστατες βίλες με κήπους που πιότερο μοιάζουν με ζωγραφιά. Η επιστροφή ακόμα εντυπωσιακότερη με τους σερφερ να παιχνιδίζουν πάνω στο κυματάκι και με σύμμαχο τον αέρα να κάνουν εντυπωσιακά αεροπλανικά. Κι όσο ο ήλιος βασίλευε τόσο άλλαζε χρώματα στο τοπίο προκαλώντας απίστευτες εναλλαγές.

Η φημισμένη GARDALAND προσφέρει μοναδικά παιχνίδια σε μικρούς και μεγάλους και ασφαλώς δεν πρέπει να παραλείψετε να την επισκεφθείτε.

Πάντως σε όποια πόλη, στις όχθες της λίμνης, αποφασίσετε να μείνετε έχετε την ευκαιρία να κάνετε τις βόλτες, να απολαύσετε το πράσινο, ανάλογα με την εποχή να δείτε τοπικά γλέντια ή άλλες εκδηλώσεις.

Κόμο

Η Παρασκευή (4.7.08) ήταν ημέρα αναχώρησης με προορισμό το Como. Από το Bardolino ακολούθησα για περίπου 14 km το δρόμο για Piacheria μέχρι να βγω στην Α4, με κατεύθυνση Milano και Genova, με τελικό σταθμό το Como. Τα 191 km έφυγαν σε 2 ώρες και 15 λεπτά, αφού μέχρι την πρώτη έξοδο για Genova η κυκλοφορία ήταν δραματική, με τις νταλίκες και τα φορτηγά να κάνουν… παρέλαση. Τα τελευταία 40 km μέχρι τα διόδια για Milano οι 4 λωρίδες μου επέτρεψαν να ανασάνω, αλλά πρόσκαιρα.

Ως ταξιδιώτης δεν είχα κάρτα απεριορίστων διαδρομών για τα διόδια και έτσι επέλεγα να πληρώνω μετρητοίς. Τόκανα το λαθάκι μου και βρέθηκα αντίκρυ στο μηχάνημα να μου ζητάει το pass. Τελικά, πάτησα το κόκκινο κουμπί πήρα το χαρτάκι και πλήρωσα κανονικότατα στον επόμενο σταθμό.

Αφού, όπως επιβάλλεται, βρήκα ασφαλές «καταφύγιο» για τη μηχανή, έμεινα και στο ξενοδοχείο το οποίο μου το πρόσφερε. Το Park, ακριβώς πίσω από το γήπεδο της τοπικής ομάδας, της γνωστής μας από το καμπιονάτο Κόμο, «έτσουζε» κάπως στην τιμή του (94ευρώ με πρωινό), αλλά ήταν καθαρό και είχε άμεση πρόσβαση στο κέντρο της πόλης, χωρίς να χρειάζεται να μετακινηθώ εποχούμενος.

Η μακρινή βόλτα περιμετρικά της λίμνης, αυτή την πρώτη μέρα, ήταν ότι καλύτερο μπορούσα να προσφέρω στην «αφεντιά» μου πριν πέσω κατάκοπος. Προς το απόγευμα με το τελεφερίκ (ακριβώς ίδιο με αυτό του Λυκαβηττού) ανέβηκα στο Πανόραμα. Περπάτησα στα σοκάκια, αλλά κυρίως απόλαυσα το Κόμο από ψηλά. Όχι ότι ξετρελάθηκα, αλλά ήταν καλά.

Μιλάνο

Χωρίς απολύτως κανένα άγχος για το που θα πάω και τι θα κάνω, ξύπνησα νωρίς (σχετικά) και ξεκίνησα με προορισμό το Μιλάνο. Με το Garmin nuvi 7600 είχα την πολυτέλεια να κάνω μερικές βόλτες, αφού διαρκώς επανυπολόγιζε, ως τη στιγμή που με… πάρκαρε ακριβώς απέναντι από τον επιβλητικό καθεδρικό ναό στο Μιλάνο, την περίφημη Duomo (Ντουόμο), έχοντας διανύσει περίπου 50 χιλιόμετρα. Αν και δεν ήταν η πρώτη φορά που βρισκόμουν εκεί, τώρα αξιώθηκα να μάθω δύο στοιχεία περισσότερα.

Διαθέτει 135 κωδωνοστάσια, ενώ 3.200 αγάλματα κοσμούν την οροφή και την πρόσοψη του. Η κατασκευή του άρχισε το 1386 και ολοκληρώθηκε έπειτα από σχεδόν πέντε αιώνες. Κατέχει τον άτυπο τίτλο του μεγαλύτερου γοτθικού ναού του κόσμου. Προκειμένου να συντηρηθεί το φημισμένο μάρμαρο της Καντόνας, από το οποίο είναι φτιαγμένος, οι κάτοικοι της πόλης πληρώνουν ειδικό φόρο.

Μετά ένα γενναίο μεσημεριανό (σαλάτα θαλασσινών) –για να πάμε και στα καθ΄ ημάς- σε ένα από τα πολλά μαγαζάκια της πλατείας, με θέα πάντα το μεγαλειώδες αυτό μνημείο της Αναγέννησης, ανέβηκα στη στέγη του, με το ειδικά κατασκευασμένο ασανσέρ, το οποίο βρίσκεται στο πίσω μέρος (αριστερά) του ναού και έχει ενσωματωθεί εξωτερικά σε αυτόν. 
Σάββατο, λοιπόν, με το ημερολόγιο να δείχνει 5 Ιουλίου, και πεντακάθαρη ατμόσφαιρα απόλαυσα μοναδική θέα, μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι. Μάλιστα με υπόδειξη ενός ζευγαριού είδα και τις κορυφογραμμές των Άλπεων.

Νωρίτερα, δεν απέφυγα τη βόλτα στα μαγαζιά, όπου για καλή μου τύχη, εκείνη τη μέρα άρχισαν οι εκπτώσεις και γινόταν πανικός. Για να ψωνίζεις πρέπει να γνωρίζεις ποιότητα, τιμές κλπ. Εκτός και θέλεις να αγοράσεις «γουρούνι στο σακί». Πάντως αν θέλεις να επισκεφθείς κάποιο από τα ιδιαιτέρως περιώνυμα καταστήματα, στο δρόμο όπου εκτίθενται όλοι οι μεγάλοι οίκοι υψηλής ραπτικής ίσως χρειαστεί να περιμένεις ακόμα και 2 ώρες αφού η ασφάλεια του καταστήματος επιτρέπει καθ΄ ομάδες στο υπομονετικό πλήθος να εισέλθει εντός του… ναού!!!

Και για όσους δεν καταλάβατε η παρουσία μου στο Μιλάνο συνοψίζεται στα θαλασσινά, στην Duomo και σε μια σύντομη βόλτα στα μαγαζιά. Επιστροφή στο Κόμο, λίγο πριν το σούρουπο, και προγραμματισμός για την επόμενη εξόρμηση. 

Λουγκάνο

Η Κυριακή (06.07) ήταν μάλλον πληκτική αφού η καταρρακτώδης βροχή με κράτησε μέσα για κάμποσες ώρες. Στο Κόμο, λοιπόν, βρισκόμουν μια ανάσα από τα σύνορα με την Ελβετία και περίπου 30 χιλιόμετρα από το φημισμένο Λουγκάνο. Έτσι το πρωί της επομένης (07.07.2008) έδωσα στο Garmin nuvi 7600 προορισμό την πόλη με την ομώνυμη λίμνη.

Η βροχή, περίπου 15 χιλιόμετρα πριν φτάσω, δεν πτόησε ούτε τη μηχανή, ούτε εμένα, αφού η άσφαλτος όχι μόνο δεν κράταγε νερό αλλά ούτε καν «γλίστραγαν» τα όχι καινούρια λάστιχα. Μια μικρή βόλτα, ίσα που πρόλαβα να δω το πάρκο με το άγαλμα του Σωκράτη και μετά για περίπου 2 ώρες εγκλωβισμένος σε εστιατόριο, αφού έξω από τη βροχή δεν έβλεπες σε μισό μέτρο. Όπως ήταν φυσικό κάποια στιγμή σταμάτησε και μετά από ένα μικρό γύρο εποχούμενος πήρα το δρόμο της επιστροφής.
Προετοιμασίες για την πρωινή αναχώρηση, με προορισμό την Ανκόνα, όπου τελικά χώρεσαν τα πάντα χωρίς προβλήματα, πατά την «αταξία» στο πακετάρισμα.
Προς Ανκόνα

Με τις καλύτερες καιρικές συνθήκες, αν και θα προτιμούσα λίγα σύννεφα και όχι τόσο καυτό ήλιο, ξεκίνησα στις 09.40 (ώρα Κόμο), ημέρα Τρίτη, 08.07.2008, το ταξίδι της επιστροφής. Οδήγησα δύο ώρες πριν κάνω την πρώτη στάση, στο ύψος της Modena για ανεφοδιασμούς, σ΄ έναν από τους πολύ μεγάλους σταθμούς εξυπηρέτησης οδηγών. (Σ.Σ.: καμία σχέση με όσα μας εξυπηρετούν (;) στα πάτρια εδάφη).

Με αρκετή κίνηση, και όχι ιδιαίτερα μεγάλες ταχύτητες, έκανα 225 km, με μ.ο. 112 km/h. Πέρασα περιφερειακά από το Milano (φοβερή κίνηση στις εισόδους) και από Piacenza και Parma, πάντα ακολουθώντας την autostrada A1. Ουσιαστικά είχα κάνει τη μισή διαδρομή μέχρι το λιμάνι της Ancona και έτσι ήμουν άνετος από πλευράς χρόνου, αλλά και γενικότερα.

Έπειτα, λοιπόν, από 50 λεπτά ξεκούρασης και διανύοντας λίγα χιλιόμετρα άλλαξα –για τελευταία φορά- autostrada και μπήκα στην Α14, η οποία ουσιαστικά ξεκινάει από Bolonga και σου δίνει την ευκαιρία να περάσεις (πάντα περιφερειακά) από Imola, San Marino και Rimini, όπου ήταν η επόμενη στάση μου, για κάτι περισσότερο από 30 λεπτά.

Παρά το γεγονός ότι ήμουν πολύ κοντά πλέον στην Ανκόνα (περίπου 120 km) και μπορούσα ακόμα και να σταματήσω, ήθελα να… πιάσω λιμάνι μια ώρα αρχύτερα. Και ακριβώς γι΄ αυτό λόγο «πήρα μια ανάσα» και ξεκίνησα.

Αφήνοντας πίσω μου Pesaro και Senigallia έφτασα στο λιμάνι. Με δυσκολία πέρασα από τις ουρές φορτηγών και ΙΧ, παρκάροντας ακριβώς μπροστά από το κτίριο στο οποίο τσέκαρα κάρτα επιβίβασης και το εισιτήριο για τη μηχανή. Δεν παρέλειψα να πάρω από τη μηχανή το tang bag γιατί σε διαφορετική περίπτωση μάλλον θα «έκλαιγα» για αρκετά πολύτιμα αντικείμενα, αφού ειδικά σε τέτοιους χώρους οι αετονύχηδες δεν αστειεύονται.

Χωρίς κάποιο απρόοπτο και με καλό καιρό στο ταξίδι φτάσαμε, με περίπου μία ώρα καθυστέρηση (όπως γίνεται σχεδόν πάντα), στο λιμάνι της Πάτρας, όπου ουσιαστικά και τυπικά ολοκληρώθηκε η ολιγοήμερη περιήγησή μου. Επέστρεψα, λοιπόν, και από τώρα σκέφτομαι το επόμενο ταξίδι.

 

 

 

 

 

 

 

 

 



Created by Hellas Internet